Κάτι ανάμεσα στα «Avatar»; Ο Τζέιμς Κάμερον θέλει να κάνει το «Last Train From Hiroshima»

Ίσως σημαντικότερο κι από ένα απλό νέο περί σινεμά, είναι αυτή η σύμπτωση δύο μείζονων του μεγάλου εμπορικού σινεμά γύρω από ιστορίες και συνέπειες «ατομικών» φιλοδοξιών. Αν και η υπόθεση του πολέμου στην Ουκρανία μοιάζει με κάκιστο αστείο, η σύμπτωση δεν είναι η εξήγηση της υπόθεσης. Όμως τα πώς και τα γιατί μιας εισβολής αλλά και των παρεμφερών ρόλων δεν είναι αντικείμενο μιας κινηματογραφικής είδησης. Εμείς για εδώ κρατάμε ότι η καλλιτεχνική επαγρύπνηση έχει πολλές μορφές και συχνά η δύναμή της είναι προειδοποιητική.

Έτσι λοιπόν, αφού ο Κάμερον κέρδισε και αυτό το στοίχημα φέρνοντας ένα σίκουελ 13 χρόνια αργότερα και πιστοποιώντας ότι ο κόσμος της αίθουσας δεν αλλάζει αν δεν το πει αυτός, βάζει εμβόλιμα στην Avatar πολυ-λογία, μια «άλλη» ταινία. Πόσο άλλη μένει να αποδειχθεί, άλλωστε ο Κάμερον δεν έχει επιχειρήσει ποτέ έξω από την λογική της ζώνης ασφαλείας του. Βέβαια έχει κατέβει σε θάλάσσια βάθη που δεν έχει κατέβει σχεδόν κανείς γήινος κι έχει κάνει μερικές ταινίες που επίσης δεν έχει επιχειρήσει κανείς γήινος, αλλά επί της κινηματογραφικής λογικής εκπέμπει σταθερά σε μήκος κύματος blockbuster.

Σε μια κουβέντα του με τους Τάιμς του Λος Άντζελες, ο Κάμερον είπε ότι το τρίτο Avatar είναι σε εκτεταμένο post production, τα γυρίσματα έχουν από καιρό ολοκληρωθεί, και πριν το τέταρτο, που προγραμματίζεται για το 2026, σκέφτεται μια μεταφορά του «The Last Train From Hiroshima» (2010), του βιβλίου του Τσαρλς Ρ. Πελεγκρίνο, που συνέλαβε τη ζωή στην Ιαπωνία την εποχή που οι Αμερικανοί την ισοπέδωσαν ατομικά.

«Ζούμε σε αβέβαιους καιρούς, πιο αβέβαιους απ' όσο νομίζαμε. Νομίζω μια τέτοια ταινία είναι μια επίκαιρη από ποτέ. Υπενθυμίζει στους ανθρώπους τι κάνουν τα όπλα αυτά», λέει ο Κάμερον. Στο βιβλίο του Πελεγκρίνο απεικονίζεται συνταρακτικά η αβεβαιότητα αυτή, μέσα από μια γραφή και μια ατμόσφαιρα που, όπως συνηθίζουμε να λέμε, συγκροτεί μια χρονοκάψουλα που σε μεταφέρει σε μια εποχή κι έναν τόπο που θα έτρεμες να βρίσκεσαι.

Με δεδομένη την ικανότητα πειθούς του Κάμερον για ιστορικό (και μη) καμβά εποχής, καθώς και για την δεδομένη αφηγηματική του δεινότητα στον ανθρώπινο αντίκτυπο της μεγάλης καταστροφής, μια ταινία σαν αυτή είναι πιο επείγουσα από τα «Avatar» - απέναντι στα οποία μόνο θέρμη, από τον υπογράφοντα, επιφυλάσσεται. Αλλά προς διαχωρισμό του σινεμά της απόλαυσης από το σινεμά άλλων σημασιών, ας είμαστε σαφείς. Έστω κι αν ο Κάμερον, όχι δύσκολα, ενοχοποιείται για θεαματικοποίηση περίπου κάθε ιστορίας, κάποιος άλλος θα αντέτεινε ότι μερικές από τις δυνατότερες στιγμές του σινεμά του δεν θέλουν παραπάνω από δύο ανθρώπους σε κοντινό πλάνο.