Ο «υπερβατικός» Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ πάει για τριλογία στην επόμενη δουλειά του

Ο Λινκλέιτερ αποτελεί εγγυητική επιστολή του σημερινού αμερικανικού σινεμά - για την ακρίβεια εξακολουθεί να είναι μερικές δεκαετίες τώρα. Είναι μεν απορίας άξιον πώς έχει καταφέρει να επιβιώσει στο σημερινό περιβάλλον (απάντηση: τις κάνει φθηνές, όλοι θέλουν να συνεργαστούν μαζί του και η κριτική και το περιορισμένο κοινό συντάσσονται), αλλά από την άλλη είναι και ευτυχές. Κρατά τα μπόσικα.

Όχι βέβαια ότι δεν σκοντάφτει και αυτός στα συνήθη προβλήματα χρηματοδότησης - άλλο που έχει γερό στομάχι και εξακολουθεί. Βέβαια είναι λίγο ντροπή να κολλά στην χρηματοδότηση ένας δημιουργός του οποίου ένα έργο του κοστίζει όσο η εναρκτήρια σεκάνς των Avengers, αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση που πολλάκις έχουμε κάνει.

Τώρα αποσκοπεί σε ένα πλάνο του που παλαιότερα ήταν μια ταινία και τώρα έχει γίνει...τριλογία - οπότε έχει τριπλασιάσει και το πρόβλημα του προϋπολογισμού της. Και είναι μια ταινία για τους Αμερικανούς Υπερβατιστές του 19ου αιώνα, φυσιογνωμίες όπως ο Έμερσον, ο Θορώ και η Φούλερ, οι τύποι αυτοί («οι πρώτοι χίπηδες» τους λέει ο Λινκλέιτερ) που ορίζουν ένα είδος αμερικανικότητας που έχει επηρεάσει βαθύτατα το γονίδιο του αμερικανικού χαρακτήρα, μέχρι τις ημέρες μας.

Για την ταινία έχουν ακουστεί Νάταλι Πόρτμαν, Όσκαρ Άιζακ και (σωστά το σκεφτήκατε) Ίθαν Χοκ - σε μια συνεργασία που αν υλοποιηθεί θα είναι η 10ή τους (!) - όμως ενώ μέχρι πέρυσι το πράγμα διαφαινόταν ροδομάγουλο, φέτος έχει σκληρύνει το ροκ ως προς τα λεφτά, ή έτσι λέει ο Ντικ σε πρόσφατη συνέντευξή του.

Όπως και να έχει μια ταινία (ή και μια τριλογία) για «τις απαρχές του φεμινισμού, του περιβαλλοντισμού, της κατάργησης του δουλειάς», είναι μια θαυμάσια ιδέα - που πολύ φοβόμαστε ότι αν εξακολουθήσει να πηγαίνει ως τριλογία πιθανά θα καταλήξει απευθείας στην πλατφόρμα.

Αλλά... ποτέ δεν ξέρεις. Να είναι καλά όλοι τους, θα βρεθεί μια φόρμα (χωρίς πλατ) να γίνει η δουλειά.