Έρευνα: Σπουδαστές Κινηματογράφου δεν μπορούν να παρακολουθήσουν ταινία αδιάλειπτα

Πολλές φορές ειπώθηκε, συχνά με πολύ διαφορετική υπόνοια, ότι «Ο Κινηματογράφος Πέθανε». Ισάριθμες φορές απαντήθηκε κάτι στην περιοχή του «εσύ που το είπες αυτό πέθανες, όχι ο Κινηματογράφος». Ας μην το επαναλάβουμε κι εμείς λοιπόν, μιας και η Ιστορία έχει τον τρόπο της να σε βγάζει λάθος και, στο κάτω-κάτω δεν έχει και κανένα νόημα, πλην του εσχατολογικού, η πρόβλεψη. Ωστόσο ένα πράγμα δεν μπορεί ποτέ να βγει λάθος: Αν δεν βλέπουμε μια ταινία, η ταινία δεν υπάρχει. Αν κανείς μας δεν βλέπει ταινίες, το σινεμά εκλείπει. 

Σε μια εποχή, και ένα κυρίαρχο οικοσύστημα που όχι απλά έχει επιτεθεί στην συγκέντρωση και την προσοχή, αλλά διεκδικεί και εύσημα που το κάνει (υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν το multitasking προτέρημα, η πληροφορία προέχει χρόνια της ενημέρωσης,  η εναλλαγή εκτιμάται ως αξιότερη του ενσταντανέ, η ταχύτητα προτιμάται της...αργοπορίας, το meme/gif/reaction συνοψίζει καλύτερα από την έγγραφη αποτίμηση - και πάει λέγοντας), δεν είναι βέβαια έκπληξη η αναφορά του Τhe Atlantic που πρακτικά φωτογραφίζει έναν κόσμο με εύρος προσοχής εκνευρισμένης γάτας. Κόσμο που δεν θα άφηνε βέβαια και την κινηματογραφική παρακολούθηση ανέπαφη.

Έτσι λοιπόν, μια έρευνα μεταξύ καθηγητών κινηματογράφου αποκαλύπτει ότι ακόμα και οι φοιτητές τους (κατά πλειοψηφία) δεν μπορούν να δουν αδιάλειπτα μια ταινία δίχως να πιάσουν τα κινητά τους. Ακόμα παραπέρα οι καθηγητές, λέει, έπαψαν να δίνουν εργασία επί ολόκληρων ταινιών αλλά επί αποσπασμάτων. Παράδειγμα «Ζιλ και Τζιμ», που το έχουμε και πρόσφατο: Σε μια τάξη το έδειξαν και περισσότεροι από τους μισούς μαθητές απάντησαν σε πολλαπλή επιλογή (...) έπειτα ότι οι χαρακτήρες κρύβονταν από τους Ναζί και μεθούσαν με τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Η σύγχυση είναι χειρότερη όταν δεν πιστεύεις ότι την έχεις. 

Σε άλλα νέα η συρρίκνωση της προσοχής, οπότε και ο αποδεκατισμός των θελγήτρων και των προνομίων της, λέει ότι (φυσικά) δεν θέλουν οι φοιτητές (του κινηματογράφου πάντα) να βλέπουν ασπρόμαυρες ταινίες ή ταινίες με υπότιτλους. Ας είμαστε όμως τίμιοι. Άλλοτε θα τους έπαιρνε ο ύπνος. Σήμερα, απλώς σκρολάρουν. Δεν ήταν ποτέ πολλοί, ή πλειοψηφούντες, αυτοί που τις έβλεπαν μετά χαράς.

Οι φοιτητές (του κινηματογράφου πάντα), ισχυρίζεται η έρευνα, προτιμούν να μην πάνε στο μάθημα που έχει προβολή ταινίας, αλλά να την δουν ξαπλωτοί. Συχνά, σε διπλή ταχύτητα. Περίπου οι μισοί, ωστόσο, δεν την βλέπουν καν. Ένα 20%, λέει η έρευνα, την βλέπει ολόκληρη. Σχεδόν όλα τα αποτελεσματα της έρευνας συντείνουν ότι όλα τα σημεία της τα σχετιζόμενα με την συρρίκνωση του ενδιαφέροντος και της προσοχής έχουν επιδεινωθεί (αν κάποιος βέβαια θεωρεί αρνητικά τα ευρήματα) από την πανδημία κι έπειτα.

Τι μας λένε όλα τούτα; Πολλά που τα ξέραμε ήδη, ή τα εικάζαμε. Μπορεί κανείς να προβληματιστεί, μπορεί να πέσει σε πένθος, μπορεί να αγριευτεί, ή και να σκρολάρει παρακάτω. Στην πραγματικότητα αυτή είναι μια ροή πραγμάτων που λαμβάνει χώρα με την τρέχουσα κατάσταση επιβεβλημένων τρόπων του μεταξύ μας συσχετισμού. Άλλος θα δει φυσιολογικότητα, άλλος συνωμοσία, άλλος καπιταλιστική συνοχή, άλλος κάτι που δεν μπορώ να γνωρίζω. Το μόνο αλγεβρικά βέβαιο είναι πώς ό,τι σπέρνει κανείς θερίζει, όπως ζει βιώνει. Το εάν και κατά πόσον εξαϋλώνεται η έννοια της κινηματογραφικής παρακολούθησης, ή απλά κατέρχεται στα φυσιολογικά για την εποχή μας επίπεδα, είναι τόσο, μα τόσο, αναμενόμενο. Και τόσο δευτερεύον.