Η Καρδιά του Ταύρου

«Το ντοκιμαντέρ συγγενεύει περισσότερο με την ποίηση, τη ζωγραφική και τη μουσική παρά με το ρεπορτάζ και τη δημοσιογραφία». Η φράση αυτή, από το βιβλίο της Εύας Στεφανή «Ντοκιμαντέρ - Το Παιχνίδι της Παρατήρησης», βρίσκει στην ταινία «Η Καρδιά του Ταύρου» την πιο τρυφερή και ουσιαστική της εφαρμογή. Η διακεκριμένη σκηνοθέτρια, εικαστικός και πανεπιστημιακός αποδέχεται την ανάθεση της καταγραφής των προβών και της περιοδείας της παράστασης του Παπαϊωάννου «Εγκάρσιος Προσανατολισμός» και, πιστή στο ανατρεπτικό της βλέμμα, μετατοπίζει τον άξονα της αφήγησης και αλλάζει τον προσανατολισμό της: από την απλή παρατήρηση της δημιουργικής διαδικασίας, σε ένα βαθιά οικείο πορτρέτο του καλλιτέχνη. Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία για την επίπονη, αλλά και καθαρτήρια, «γέννα» ενός έργου τέχνης.

Η «Καρδιά του Ταύρου» καταγράφει τη διετή προετοιμασία μιας παράστασης που διαμορφώθηκε μέσα στις ιδιόμορφες συνθήκες της πανδημίας: με την απρόσμενη αφθονία χρόνου και τη βασανιστική αβεβαιότητα της δημόσιας παρουσίασης. Ακολουθώντας τη μέθοδο του direct cinema - με ολιγομελές συνεργείο και διακριτική κινηματογράφηση - η Στεφανή προσεγγίζει τόσο το έργο όσο και τον δημιουργό του με μια ονειρική διαύγεια. Γιατί πόσο αληθινό μπορεί να είναι κάτι αν δεν γίνει πραγματικότητα;

Η μακρόχρονη, προσωπική σχέση της Στεφανή με τον Παπαϊωάννου λειτουργεί ως καταλύτης, εμπλουτίζοντας την ταινία και χαρτογραφώντας μια διαδρομή προς την «καρδιά» του σπουδαίου Έλληνα καλλιτέχνη, την ώρα που χορογραφεί τον «Ταύρο» του. Μέσα από τη σκληρή, αλλά και ανταποδοτέα καθημερινότητα των προβών, την αφήγηση της ίδιας της σκηνοθέτριας, τις ονειρικές εξομολογήσεις της και το out of focus βίωμα της διαδικασίας, η ταινία συνθέτει, στα πυκνά 79 λεπτά της, ένα αποκαλυπτικό - μα και τόσο ευαίσθητα φροντιστικό- καλειδοσκοπικό πορτρέτο.

Όραμα, αγωνία, αυστηρότητα, χιούμορ, έλεγχος, έμπνευση, ο Φελίνι και η Πίνα Μπάους, το μυαλό και το σώμα, το μυστήριο και ο αισθησιασμός, η δημόσια εικόνα και η οικογενειακή τραγωδία, τα κόμικς, ο χορός, ο πρώτος έρωτας, η τελευταία παράσταση. Αυτά τα θραύσματα του Παπαϊωάννου μετατρέπονται σε πολύτιμες ψηφίδες στα χέρια της Στεφανή. Όλες συντονίζονται στον παλμό της «Καρδιάς του Ταύρου» και ανοίγουν έναν ουσιαστικό διάλογο για την Τέχνη και την τεχνική, το σινεμά και τη σκηνή, τον πόνο και την ομορφιά. Της δημιουργίας. Της ζωής.