Undertone

Η Ίβι (Νίνα Κίρι), μια νέα γυναίκα, ζει με την ετοιμοθάνατη μητέρα της, το τέλος της ζωής της οποίας αναμένεται από μέρα σε μέρα. Έχει μόλις ανακαλύψει ότι είναι έγκυος από τον διαρκώς απόντα και διόλου υποστηρικτικό φίλο της. Μοναδική της οδός διαφυγής είναι το «The Undertone Podcast», το οποίο κάνει μαζί με τον κολλητό της φίλο και εξ αποστάσεως συνεργάτη, Τζάστιν. Ο Τζάστιν έχει λάβει ένα ανώνυμο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, στο οποίο επισυνάπτονται δέκα ηχογραφήσεις που, σύμφωνα με τον αποστολέα, αποτυπώνουν έναν αληθινό δαιμονισμό. Ο Τζάστιν επιμένει πως αυτό πρέπει να είναι το υλικό του νέου τους επεισοδίου, όμως στην πορεία διάφορα τρομακτικά περιστατικά αρχίζουν να λαμβάνουν χώρα.

Γυρισμένο έναντι πενιχρού προϋπολογισμού αλλά ήδη θριαμβευτικό στις επιδόσεις του στα αμερικανικά ταμεία, το «Undertone» είναι το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του σκηνοθέτη Ίαν Τουέισον, ο οποίος ήδη έχει ξεκινήσει να εργάζεται πάνω στο επόμενο σίκουελ του franchise «Paranormal Activity», που θα είναι η δεύτερη ταινία του. Για άλλη μια φορά, αποδεικνύεται πως οι χαμηλοί προϋπολογισμοί όχι μόνο δεν αποτελούν εμπόδιο για τους δημιουργούς του σινεμά τρόμου, αλλά τους ωθούν να γίνουν πιο ευρηματικοί και να σκαρφίζονται ιδιαίτερους και πρωτότυπους τρόπους να μας τρομοκρατούν και να σαγηνεύουν τη φαντασία μας. Μία ηθοποιός, ένας χώρος, ορισμένες φωνές και μια καλοσχεδιασμένη ηχητική μπάντα, συν απαράμιλλη δουλειά στη φωτογραφία και τους φωτισμούς είναι τα στοιχεία που αποτελούν τα μυστικά της επιτυχίας του φιλμ.

Όπως κάθε καλή ταινία του είδους, έτσι και το «Undertone» διαθέτει μια απλή αλλά πανανθρώπινα κατανοητή ιδέα στο θεματικό του επίκεντρο. Εν προκειμένω, η ιδέα αυτή είναι η έννοια της μοναξιάς και ο φόβος για αυτή που γεννά ο επικείμενος θάνατος ενός αγαπημένου μας προσώπου, ειδικά αν συνδυάζεται με την είδηση της έλευσης μιας νέας ζωής και των ευθυνών που τούτη συνεπάγεται. Αυτός ο φόβος της ηρωίδας της ταινίας εικονοποιείται μέσα από την ιστορία δαιμονισμού που αφηγείται το σενάριο, αντλώντας από λαογραφικούς θρύλους σχετικά με μια δαιμονική φιγούρα η οποία λέγεται ότι στρέφεται εναντίον των παιδιών. Παρά την απουσία εναλλαγής προσώπων και χώρων δράσης, η ταινία καταφέρνει να κρατήσει επί ενενήντα λεπτά το ενδιαφέρον μας αμείωτο.

Για αυτό οφείλουμε να δώσουμε τα εύσημα στην ιδιοφυή σκηνοθεσία του Τουέισον. Ο πρωτοεμφανιζόμενος κινηματογραφιστής δεν επενδύει στα jump scares, μολονότι δύο-τρία τέτοια υπάρχουν και είναι άκρως λειτουργικά. Εντούτοις, ο Τουέισον προτιμά να αφήσει το καδράρισμά του να «μιλήσει»: αφήνοντας την κάμερά του ακίνητη σε άδειο χώρο για μερικά δευτερόλεπτα παραπάνω, περιορίζοντας την ανθρώπινη κίνηση σε ένα μονάχα τμήμα του κάδρου υπαινισσόμενος μια απροσδιόριστη απειλή που διαρκώς ελλοχεύει, «παίζοντας» συνέχεια με το σκοτάδι και με όσα τρομακτικά αυτό κρύβει (ή μας κάνει να νομίζουμε ότι κρύβει), ο σκηνοθέτης μας κρατά σε εγρήγορση από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό της ταινίας του, αναβάλλοντας διαρκώς την εκδήλωση της απειλής, μέχρι το υποδειγματικό τελευταίο δεκαπεντάλεπτο.

Εκεί, έχουμε ένα κρεσέντο τρόμου αντάξιο των καλύτερων στιγμών του είδους, το οποίο υπόσχεται να μείνει αξέχαστο στους λάτρεις. Διόλου εφετζίδικο, αλλά αποτελεσματικά τρομακτικό ακριβώς επειδή πατά σε αρχέγονους φόβους μας και είναι έξοχα σκηνοθετημένο, αυτό το κομμάτι της ταινίας κλιμακώνει ολόσωστα ένα, ούτως ή άλλως, πανέξυπνο φιλμ, που αποδεικνύει ότι για να δημιουργήσεις ωραίο σινεμά είδους δε χρειάζεσαι απαραίτητα μεγάλο προϋπολογισμό. Ανυπομονούμε να δούμε τι θα κάνει στη συνέχεια ο Τουέισον, θέλουμε να ξαναδούμε πρωτότυπη ταινία από αυτόν άμεσα, ωστόσο είμαστε πολύ περίεργοι να δούμε πώς θα χειριστεί και ένα ip φιλμ, όπως θα είναι το επόμενο «Paranormal Activity».