Τζον Έρβιν (1940-2026): Έφυγε ο δημιουργός του τηλεοπτικού «Tinker Tailor Soldier Spy»

Έκανε ντοκιμαντέρ για τον απόηχο του πολέμου της Αλγερίας με αφηγητή τον Ρίτσαρντ Μπάρτον, ήταν μποξέρ, έκανε Πίντερ και αμέσως μετά Σβαρτζενέγκερ, είχε την...τύχη να κάνει Ρομπέν των Δασών της ίδια χρονιά που ο Κέβιν Κόστνερ στα μεγάλα του έβγαζε τον δικό του.

Ο Τζον Έρβιν δεν ήταν κάποιος που να ξέρει ο μέσος σινεφίλ, όμως εκείνοι οι αριθμημένοι που διαβάζουν αυτές τις γραμμές ξέρουν, κάποιοι ίσως και από πρώτο χέρι αν έχουν μια ηλικία, ότι υπήρχε μια εποχή στα βιντεοκλάμπ που έλεγες Ηamburger Hill και ήταν όλα νοικιασμένα, το Next of Kin με τον Πάτρικ Σουέιζι ήταν φτιαγμένο για την φυλή των βιντεοκλάμπερς, το Raw το Deal έβγαινε μαζί με το Commando και προειδοποιούσε ότι ο Άρνι ερχόταν.

Ο Τζον Έρβιν δεν έκανε μεγάλες ταινίες, έκανε όμως gems, όπως ήταν το ξεχασμένο Turtle Diary, με Γκλέντα Τζάκσον και Μπεν Κίνγκσλεϊ σε σενάριο Χάρολντ Πίντερ, όπως ήταν το πεντάγλυκο Month by the Lake (που φοβάμαι ότι είχα γράψει εγώ στο τότε ΣΙΝΕΜΑ και δεν το είχα ανταμείψει), με μουσική Πιοβάνι και φωτογραφία Πασκουαλίνο Ντε Σάντις (οκ και Βανέσα Ρεντγκρέιβ και Ούμα Θέρμαν). Ναι, ακόμα και τον δικό του Ρομπέν των Δασών εκτιμώ, αν και έχω να δω έκτοτε και πολλά μπορεί (και μπορούν) να έχουν αλλάξει. Το ότι βγήκε την ίδια χρονιά με αυτόν των Κόστνερ/Ρέινολντς ήταν καταστροφικό για τις εμπορικές του προσδοκίες - την επόμενη χρονιά στα 500 χρόνια της ανακάλυψης της Αμερικής θα είχαμε ανάλογο, αν και πιο εύλογο, φαινόμενο.

Πάνω απ' όλα όμως ο Έρβιν έφτιαξε το αρχετυπικό Tinker Tailor Soldier Spy, με τον Άλεκ Γκίνες για το BBC, μια μίνι σειρά φτιαγμένη από το υλικό των κατασκοπευτικών ονείρων, ένα όνειρο εικονογραφίας, ρυθμών, χαρακτηρογραφίας, ερμηνειών και στυλ εποχής.

Ο Έρβιν, «ένας σκηνοθέτης με κότσια πίσω από την κάμερα», όπως είπε γι' αυτόν ο Άλεκ Γκίνες, έκανε πλήθος ντοκιμαντέρ, από τα οποία ξεκίνησε στα '60ς και όλη την διάρκειά τους, σκηνοθέτησε πολλούς μεγάλους Βρετανούς (Γκίνες, Κέιν, Κίνγκσλεϊ, Χερτ, Πράις, Τζάκσον, Ρέντγκρεϊβ), υπήρξε εργάτης της τέχνης του, κι αυτό δεν σηκώνει άλλο επιθετικό προσδιορισμό, ήταν ένας ωραίος, δικός μας άνθρωπος κι ας τον λησμονήσαμε τα πολλά τελευταία χρόνια. Εκείνος ήταν εδώ.