Dolly

Η ταινία του Ροντ Μπλάκχερστ έρχεται να προστεθεί στη λίστα εκείνη των slasher ταινιών, που βρίσκουν τον δρόμο τους προς τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, ανήκοντας πρωτίστως σε ένα φτηνό είδος τρόμου - κυριολεκτικά και μεταφορικά - που περιλαμβάνει περιορισμένο μπάτζετ, κακή ηθοποιία και «αίμα να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι».

Ο Τσέις (ο Σον Γουίλιαμ Σκοτ του «American Pie») είναι αποφασισμένος να κάνει πρόταση γάμου στην αγαπημένη του Μέισι (Τερέζ), οργανώνοντας μια μίνι απόδραση στη φύση, όμως σύντομα οι δυο τους θα έρθουν αντιμέτωποι με την αιματηρή οργή της Μωρουλίτσας (σοβαρά, έτσι έχει αποδοθεί ο ελληνικός υπότιτλος για το «babygirl»), μιας θηριώδους παρουσίας που θέλει να αποκτήσει συγκεκριμένα τη Μέισι, προκειμένου να τη μεγαλώσει σαν δικό της παιδί.

Είναι ξεκάθαρο ότι ο Μπλάκχερστ αποτίει εδώ έναν φόρο τιμής στα slasher του ’70 και ιδιαίτερα στο «Ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πριόνι» του Τόμπι Χούπερ, με ένα easter egg αφιερωμένο στον σπουδαίο Αμερικανό, αλλά και με την ηρωίδα του να μοιάζει, σχεδόν, με ξεπατικωτούρα της Μέριλιν Μπερνς, του οργιαστικού final girl της ταινίας του Χούπερ, με την Τερέζ να υιοθετεί πανομοιότυπο ντύσιμο, αλλά και τον χαρακτηριστικό κλαυσίγελο της Σάλι στο αρχετυπικό τέλος της ταινίας του ’74.

Υπάρχει ένα κάποιο μεράκι εδώ. Για παράδειγμα δεν είναι δεδομένο ότι ένας σκηνοθέτης θα φτάσει μέχρι το σημείο να γυρίσει την ταινία του σε 16 mm φιλμ, προκειμένου η τρομολαγνική σύνδεση με το παρελθόν να καταστεί ακόμη πιο ξεκάθαρη, όμως ο Μπλάκχερστ το κάνει, συνεπώς πρέπει να αποδοθούν κάποια εύσημα ως προς την πιστότητα του homage.

Δυστυχώς πέρα από αυτό και από μερικές ευφάνταστες σκηνές gore, η ταινία δεν προσφέρει τίποτα σε επίπεδο αφήγησης. Ίσως κάποιος ρωτήσει, «καλά, είναι αναγκαίο το σενάριο σε μια b-movie τρόμου;». Είναι όταν θες να λογίζεσαι ως η αρχή ενός νέου franchise και μιας επιστροφής στο αναλογικό horror των περασμένων δεκαετιών.

Στο «Dolly» υπάρχει μεγάλο βόλεμα στο εκτόπισμα του Κακού, κάτι που σημαίνει πως επαφίεται στη σωματικότητα της δολοφόνου, η δημιουργία σασπένς και στιγμών αηδίας πάνω στις οποίες ποντάρει η ταινία. Αυτό αφήνει εκτός «παιχνιδιού» οποιαδήποτε σοβαρή απόπειρα για το στήσιμο μιας, έστω, υποτυπώδους ιστορίας που να μπορεί να στηρίξει έναν αντίπαλο, ακόμα κι όταν ανήκει σε μια τόσο πολυχρησιμοποιημένη συνταγή όπως αυτή του μασκοφόρου παράφρονα.

Οι σκληροπυρηνικοί φαν θα βρουν πράγματα να απολαύσουν εδώ. Αν ανήκεις στην κατηγορία όσων προτιμούν τον τρόμο τους βουτηγμένο στο αίμα και τα ακραίο gore, σίγουρα θα βρεις κάτι εδώ για να «διασκεδάσεις». Για τους υπόλοιπους, τούτα εδώ τα mommy issues δεν θα τους απασχολήσουν.