Η Μούμια από τον Λι Κρόνιν

Ο Λι Κρόνιν του όχι και τόσο καλού «Η Τρύπα» (2019) και του πάρα πολύ καλού «Evil Dead Rise» (2023) αναλαμβάνει να εμφυσήσει πνοή στο κλασικό τέρας της Universal, σκηνοθετώντας μια μούμια με daddy issues και οικογενειακά δράματα, σε μια απόπειρα να καταστήσει το monster movie προσιτό και στις νεότερες γενιές που θέλουν τις ταινίες τρόμου τους γεμάτες αίμα, σιχασιά και όσο το δυνατόν πιο σφοδρά σοκαριστικές.

Μετά το «ναυάγιο» του κινηματογραφικού «Dark Universe» που ήθελε όλες τις καινούργιες παραγωγές των τεράτων της Universal να συνδέονται και να αλληλοεπιδρούν διηγηματικά μεταξύ τους (με βασική αρχή τη Μούμια του 2017 με πρωταγωνιστή τον Τομ Κρουζ), ο κάθε δημιουργός ακολούθησε τελικά τον δικό του δρόμο, με τον «Αόρατο Άνθρωπο» (2020) και τον «Λυκάνθρωπο» (2025) (και τα δυο φιλμ του Λι Γουανέλ) να προηγούνται της απόπειρας του Λι Κρόνιν ο οποίος έρχεται με μια ολόδική του εκδοχή της Μούμιας, όπως φανερώνει και ο τίτλος της ταινίας. Αν υπάρχει χιούμορ πάντως, ένας τρίτος Λι θα πρέπει να αναλάβει το επόμενο τέρας.

Ο Τσάρλι (Ρέινορ) είναι ανταποκριτής δημοσιογράφος στο Κάιρο όπου ζει με την εγκυμονούσα σύζυγό του Λαρίσα (Κόστα) η οποία εργάζεται ως νοσηλεύτρια και τα δυο τους παιδιά, τον Σεμπ και την Κέιτι. Μια μέρα που ο Τσάρλι θα μείνει μόνος με τα παιδιά στο σπίτι, η Κέιτι θα εξαφανιστεί. Έπειτα από χρόνια και δίχως να έχει ξεπεράσει ποτέ πραγματικά την απώλεια ενός παιδιού που δεν γνωρίζει τι έχει απογίνει, η οικογένεια – στην οποία έχει προστεθεί πια η μικρούλα Μοντ – θα βιώσει ένα νέο, αναπάντεχο σοκ, όταν η Κέιτι επανεμφανιστεί, τρομακτικά αλλαγμένη και βαριά τραυματισμένη εξαιτίας του παρατεταμένου της εγκλεισμού μέσα σε μια σαρκοφάγο. Η οικογένεια θα προσπαθήσει να προσαρμοστεί στην καινούργια πραγματικότητα, όμως η Κέιτι έχει άλλα σχέδια.

Ο Λι Κρόνιν παθαίνει Φέντε Άλβαρεζ (του «Evil Dead» του 2013) σε τούτη εδώ την περίεργη προσαρμογή του μύθου της Μούμιας στο σήμερα, που ουδεμία σχέση έχει με καμία από τις ταινίες που έχουν προηγηθεί – κλασικές ή μη. Αυτό που επιχειρεί εδώ είναι ένα πάντρεμα στοιχείων τρόμου, από τις αρχαίες αιγυπτιακές κατάρες και τη μεξικάνικη, θρησκευτική κληρονομιά, μέχρι το ακραίο body horror και το κατάμαυρο, κωμικά γκροτέσκο ύφος του Σαμ Ράιμι στο «Μέχρι την Κόλαση», μια απόπειρα που εάν ήταν πιο horror-ικά προσανατολισμένα σε επίπεδο πλοκής, θα ήταν ικανή να σταθεί κάπως μόνη της.

Αντ’ αυτού ο Κρόνιν επιλέγει να διατηρήσει το σενάριο σε χαμηλά επίπεδα, προσπαθώντας να συνδέσει τα ασύνδετα, δείχνοντας πρωτίστως ενδιαφέρον για το χτίσιμο των σκηνών gore και δευτερευόντως για το εάν η όλη ιστορία βγάζει νόημα. Με τον ίδιο τρόπο ο Άλβαρεζ είχε μετατρέψει το «Evil Dead» σε μια συρραφή σκηνών βίας, που στο ενδιάμεσό τους είχαν και λίγη ιστορία, τουλάχιστον ο Κρόνιν δε φτάνει στο επίπεδο της αδιαφορίας του πρώτου για το στήσιμο μιας αφήγησης, όμως δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται και τόσο πολύ για την αφηγηματική συνοχή, εκτός κι αν αυτή καταλήγει σε ξεντεριάσματα ή – κυριολεκτικά – ξεματιάσματα.

Και να πει κανείς ότι δεν υπάρχει εδώ περιθώριο για την εξερεύνηση των οικογενειακών σχέσεων και τις χθόνιες τύψεις που κατατρώνε τον δόλιο πατέρα που έχασε την κόρη του; Σαφώς και υπάρχουν και προφανώς γίνεται μια μικρή αναφορά σε αυτές, αλλά με τρόπο που ο Ρέινορ δεν διαθέτει την υποκριτική ικανότητα για να τις εκφράσει, ιδιαίτερα όταν έρχεται σε αντιδιαστολή με την πάρα πολύ καλή Κόστα. Όσο για το τέλος της ταινίας; Ας πούμε πως ο Κρόνιν βάζει αυτογκόλ, εκεί όπου λίγα λεπτά νωρίτερα η ιστορία θα μπορούσε να είχε κλείσει με μια επιλογή συνειδητής πατρικής αγάπης.

Δίχως την σωματικά απαιτητική ερμηνεία της Νάταλι Γκρέις, που αποτελεί και το καλύτερο κομμάτι της ταινίας, καθώς και μερικές σκόρπιες, εμπνευσμένες ατάκες, θα μιλούσαμε για το απόλυτο χάος. Την επόμενη φορά ίσως θα ήταν φρόνιμο να αφήσει το όνομά του έξω από τον τίτλο της ταινίας του, υπάρχει το ενδεχόμενο να μη θέλει να ταυτίζεται αυτόματα με εκείνη.