Οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος

Υπάρχουν κινηματογραφικές αναβιώσεις που μοιάζουν αναπόφευκτες και εκείνες που μοιάζουν σχεδόν αδύνατες. Το «Masters of the Universe» ανήκε για χρόνια στη δεύτερη κατηγορία, μιας και οι ατελέσφορες απόπειρες και η αλλαγή των δημιουργικών ομάδων έδινε την αίσθηση πως το Χόλιγουντ δεν μπορούσε να βρει τον επίκαιρο τρόπο για να μεταφέρει τον κόσμο της Ετέρνια στη μεγάλη οθόνη. Για πολλά χρόνια ο He-Man, που ξεκίνησε ως δημοφιλή σειρά παιχνιδιών της Mattel το 1982, προχώρησε τηλεοπτικά ως animation και το 1987 έφτασε στη μεγάλη οθόνη με πρωταγωνιστές τους Ντολφ Λούντγκρεν, Φρανκ Λαντζέλα, παρέμενε ένας ήρωας εγκλωβισμένος στη νοσταλγία των παιδιών των 80s.

Η νέα ταινία του Τράβις Νάιτ αποδεικνύει ότι το πρόβλημα, ίσως, δεν ήταν ποτέ ο χαρακτήρας. Ήταν ο τρόπος προσέγγισής του. Με βασικό «παίκτη» τη Mattel Studios, οι νέοι «Κυρίαρχοι του Σύμπαντος» ακολουθούν την επιτυχημένη συνταγή της σαρωτικής επιτυχίας της «Barbie»: ένας σκηνοθέτης με ρετρό ευαισθησίες, meta-σενάριο που σχολιάζει με κωμικό τόνο την κοινωνική διάσταση του χαρακτήρα, πρωταγωνιστές που θυμίζουν ζωντανές εκδοχές των action figures, εμπλοκή του πραγματικού/φανταστικού κόσμου.

Το θέμα, είναι πως όλα τα παραπάνω λειτουργούν, και μάλιστα προς όφελος της ταινίας. Σε μια εποχή όπου σχεδόν κάθε franchise αναζητά μία σκοτεινή επανεκκίνηση ή την επόμενη «ρεαλιστική» εκδοχη, οι «Κυρίαρχοι του Σύμπαντος» επιλέγουν να να πιστέψουν ειλικρινά στον κόσμο που παρουσιάζουν. Ιπτάμενα οχήματα, μαγικά ξίφη, τερατόμορφα πλάσματα, εξωφρενικοί κακοί, όλα εδώ είναι αναπολογητικά. Από τα πρώτα λεπτά γίνεται σαφές ότι η Ετέρνια διαθέτει προσωπικότητα, χρώμα (κυρίως) και μυθολογία. Ο Νάιτ (του συγκινητικού «Κούμπο & οι Δύο Χορδές» και του «σπιλμπεργκικών» αναφορών «Bumblebee») χτίζει έναν κόσμο που θυμίζει πως τα fantasy θεάματα κάποτε αποτελούσαν βασικό κομμάτι της κινηματογραφικής διασκέδασης. Κοντολογίς υπάρχει κάτι από την αθωότητα των περιπετειών της δεκαετίας του '80 στο «Masters of the Universe».

Ο νεαρός, ελληνορωσικής καταγωγής, Νίκολας Γκάλιτσιν («Όλα Γύρω από Σένα») είναι ένας He-Man για τον 21ο αιώνα, ρωμαλέος αλλά και γκαφατζής, μία φιγούρα μυθολογική με έντονο ανθρώπινο βάρος, ένας Πρίγκιπας που καλείται να αποδεχθεί μια κληρονομιά μεγαλύτερη από τον ίδιο. Η διαδρομή του εδώ θέλει να πει κάτι εναλλακτικό για το «τι κάνει» έναν ήρωα σήμερα (όχι πως τα μούσκουλα δεν παίζουν ρόλο!) και σε συνδυασμό με το αυτοσαρκαστικό ύφος του Σκέλετορ (ευκαιρία νέας μεταμόρφωσης για τον Τζάρεντ Λέτο), οι «Κυρίαρχοι» κάνουν ένα σχόλιο για την τοξική αρρενωπότητα, το οποίο προφανώς και δεν είναι βαθυστόχαστο ή ιδιαίτερα περίπλοκο, είναι όμως ειλικρινές.

Το φιλμ, βέβαια, δεν ξεχνά ποτέ ότι πρωταρχικός του στόχος είναι η διασκέδαση. Κάποιες φορές μάλιστα η ελαφρότητα του χιούμορ φέρνει την ταινία επικίνδυνα κοντά στα όρια της παρωδίας α λα «Thor: Love and Thunder». Υπάρχουν σημεία όπου ο τόνος ακροβατεί ανάμεσα στο επικό fantasy και την αυτοαναφορική σάτιρα. Για ορισμένους θεατές αυτό θα αποτελέσει μέρος της γοητείας της. Για άλλους ίσως φανεί ως ένδειξη δημιουργικής αμηχανίας. Η διάρκεια γίνεται αισθητή σε ορισμένα σημεία, ενώ η προσπάθεια να στηθεί το μέλλον του franchise δημιουργεί ανισορροπίες. Κάποιες δευτερεύουσες ιστορίες μοιάζουν περισσότερο με υποσχέσεις για επόμενες ταινίες παρά με οργανικά στοιχεία της παρούσας.

Εκεί που το φιλμ κερδίζει πραγματικά τις εντυπώσεις είναι στο θέαμα. Οι σκηνές δράσης δεν πνίγονται στο χαοτικό μοντάζ, αλλά διατηρούν γεωγραφία και ένταση, ο σκηνογράφος Γκάι Χέντριξ Ντίας (ο άνθρωπος πίσω από τα «Inception», «X2», συνεργάτης του Πάμπλο Λαραΐν σε «Maria» και «Spencer») επενδύει στην λεπτομέρεια και συστήνει μία Ετέρνια που μοιάζει με τόπο και όχι με πράσινη οθόνη, ενώ ο εξαιρετικός Ντάνιελ Πέμπερτον στη μουσική ξέρει ακριβώς πόσο (και πως) να το «τερματίσει» στις ‘80s αναφορές και μάλιστα με Μπράιαν Μέι στα κιθαριστικά σόλο.

Παρά τις επιμέρους αδυναμίες του, το «Masters of the Universe» καταφέρνει κάτι που ελάχιστες αναβιώσεις πετυχαίνουν: να θυμίσει γιατί αυτός ο κόσμος απέκτησε φανατικούς υποστηρικτές εξαρχής. Ο He-Man δεν επιστρέφει ως μουσειακό έκθεμα της ποπ κουλτούρας, αλλά ως κινηματογραφικός ήρωας που μπορεί να σταθεί ξανά μπροστά σε ένα σύγχρονο κοινό. Με όλες τις υπερβολές, την αφέλεια, τον ηρωισμό και τη φαντασία που τον συνόδευαν πάντα.

Για μια γενιά θεατών είναι μια επιστροφή στην παιδική ηλικία. Για μια άλλη, η πρώτη γνωριμία με έναν κόσμο πολύ πιο ζωντανό απ' όσο άφηνε να εννοηθεί η πολυετής απουσία του από τη μεγάλη οθόνη. Και αυτό, από μόνο του, είναι μια μικρή κινηματογραφική νίκη. Με τη δύναμη του Γκρέισκαλ, βεβαίως βεβαίως.