Billie Eilish - Hit me Hard and Soft: The Tour (Live in 3D)

Η συναυλιακή ταινία «Billie Eilish: Hit Me Hard and Soft - The Tour Live in 3D» δεν έρχεται απλώς να καταγράψει την ομώνυμη περιοδεία (τα γυρίσματα έγιναν στο Μάντσεστερ), αλλά να δοκιμάσει τα όρια της εμπειρίας του live μέσα στη σκοτεινή αίθουσα. Και εδώ η Μπίλι Άιλις σε συνεργασία με τον Κάμερον, επιχειρεί να μετατρέψει τη συναυλία σε ένα βιωματικό γεγονός, σχεδόν απτικό, που υπερβαίνει την οθόνη.

Η ταινία επενδύει ξεκάθαρα στην αίσθηση της συμμετοχής και κερδίζει, ασφαλώς, πόντους αν ο θεατής είναι θαυμαστής/-στρια της Άιλις. Η 3D κινηματογράφηση εμβυθίζει τον θεατή με την κάμερα να μην στέκεται αποκλειστικά απέναντι από τη σκηνή: κινείται μέσα στο πλήθος, ανάμεσα σε σώματα, φωνές και ιδρώτα. Το κοινό που παραληρεί δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο, αλλά οργανικό μέρος της αφήγησης. Σε στιγμές, μάλιστα, μοιάζει να κλέβει το κάδρο από την ίδια την καλλιτέχνιδα και ίσως εκεί βρίσκεται η πιο ενδιαφέρουσα ιδέα της ταινίας: ότι το φαινόμενο Μπίλι Άιλις δεν υφίσταται χωρίς το συλλογικό του αντίκρισμα.

Η κινηματογραφική αίθουσα μετατρέπεται σε προέκταση του live. Ένα live, που όπως είθισται πλέον συλλαμβάνεται παράλληλα από χιλιάδες κινητά. Βλέποντας την ταινία, είχα την σκέψη πως έρχεται σαν μία συνοδευτική εμπειρία για όσους από τους θεατές θυσίασαν τη ζωντανή στιγμή για τη βιντεοσκοπημένη μνήμη. Κι εδώ η Άιλις με τον Κάμερον (συνυπογράφουν τη σκηνοθεσία) παρέχουν αναντίρρητα μία VIP θέση σε ένα concert film που δεν καταναλώνεται παθητικά, αλλά ενεργοποιεί το κοινό. 

Όμως, αυτή η επιλογή κρύβει και ένα σημαντικό μειονέκτημα. Οι στιγμές στα παρασκήνια λειτουργούν περισσότερο ως υπαινιγμοί παρά ως ουσιαστική διείσδυση. Δεν έχουμε ένα πλήρες πορτρέτο της δημιουργικής διαδικασίας, αλλά αποσπασματικές εικόνες που ενισχύουν τον μύθο. Η ταινία δεν ενδιαφέρεται να αποκαλύψει (όπως για παράδειγμα κάνει το «Truth or Dare» για τη Μαντόνα), ενδιαφέρεται να ενισχύσει μία συγκεκριμένη εμπειρία. Οι μαρτυρίες των fans, αν και ειλικρινείς, συσσωρεύονται σε βαθμό που η συγκίνηση αρχίζει να μοιάζει κάπως κατασκευασμένη. 

Αισθητικά, ωστόσο, η ταινία δεν αμφισβητείται. Η σκηνοθετική προσέγγιση δίνει έμφαση στη ροή και τον ρυθμό και τα οπτικά εφέ υπηρετούν τη συνολική εμπειρία χωρίς να την καταπίνουν. Υπάρχει μια καθαρή πρόθεση, να δημιουργηθεί ένα θέαμα που δικαιολογεί την κινηματογραφική του υπόσταση. Και σε αυτό πετυχαίνει.

Τελικά, το «Hit Me Hard and Soft: The Tour» ισορροπεί ανάμεσα σε δύο κόσμους. Είναι μια τεχνικά άρτια αποτύπωση ενός συναυλιακού live και ταυτόχρονα μια επιμελώς σκηνοθετημένη αφήγηση γύρω από τη σύγχρονη ποπ ταυτότητα. Δεν αποφεύγει την εξιδανίκευση, ίσως ούτε και το επιδιώκει. Αλλά μέσα από αυτήν, καταφέρνει να αποτυπώσει κάτι ουσιαστικό και διαχρονικό, ότι στην ποπ κουλτούρα το «εγώ» του καλλιτέχνη είναι αδιαχώριστο από το «εμείς» του κοινού του.