Το Τέλος της Οδού Όουκ

Βρισκόμαστε στο 1982. Φροντισμένα οικογενειακά σπίτια, περιποιημένοι κήποι, μπάρμπεκιου, παιδιά με ποδήλατα και μία καθολική όσο και καθησυχαστική ψευδαίσθηση ότι τίποτα πραγματικά κακό δεν μπορεί να συμβεί σε ένα αμερικανικό προάστιο. Μέχρι που μια ολόκληρη γειτονιά μεταφέρεται ανεξήγητα στην προϊστορική εποχή και οι κάτοικοί της ανακαλύπτουν πως το πρόβλημα δεν είναι πλέον μόνο ένας προβληματικός γάμος, οι οικονομικές δυσχέρειες ή ο σχολικός εκφοβισμός, αλλά και μερικά τεράστια σαρκοφάγα που κυκλοφορούν έξω από την αυλή.

Το κόνσεπτ πίσω από το «Τέλος της Οδού Όουκ», που επαναφέρει τον Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ στη μεγάλη οθόνη έπειτα από οκτώ χρόνια, είναι ακαταμάχητο. Μια ήσυχη αμερικανική γειτονιά των ’80s ξυπνά ξαφνικά στην εποχή των δεινοσαύρων. Πρόκειται για μια θαυμάσια high-concept ιδέα. Δυστυχώς, όμως, η «εξέλιξή» της είναι απογοητευτική.

Ο δημιουργός του «It Follows» και του «Μυστικού της Ασημένιας Λίμνης», ένας σκηνοθέτης που αρέσκεται να μετατρέπει το οικείο σε ανησυχητική παραδοξότητα, παραδίδει μια εντελώς συμβατική ταινία τη στιγμή που έχει στα χέρια του την πιο εξωφρενική ιστορία. Το «Τέλος της Οδού Όουκ» είναι ανέμελο, κατά στιγμές απολαυστικό και εντελώς γραφικό ως προς την απεικόνιση της βίας, κοιτάζει όμως τόσο επίμονα προς το σινεμά του Σπίλμπεργκ, ώστε ξεχνά να χαράξει τον δικό του δρόμο. 

αγαπά τόσο πολύ τις ταινίες με τις οποίες μεγάλωσε, ώστε δεν καταφέρνει ποτέ να απομακρυνθεί πραγματικά από αυτές

Ηθελημένα, η ταινία είναι τυλιγμένη σε ένα πακέτο κινηματογραφικής νοσταλγίας που γράφει παντού Amblin. Από την προαστιακή εικονογραφία και τον παιδικό θαυμασμό μέχρι τη μουσική του Μάικλ Τζακίνο και τις αναφορές σε «E.T.» και «Jurassic Park», τα συστατικά της δεν χρειάζονται ιδιαίτερη αποκρυπτογράφηση. Μόνο που ο φόρος τιμής εδώ καταλήγει να ξεθωριάζει την πρωταρχική έμπνευση.

Στο κέντρο βρίσκονται ο Γκρεγκ (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ) και η Ντενίζ Πλατ (Αν Χάθαγουεϊ), ένα ζευγάρι έτοιμο να διαλυθεί προτού εμφανιστεί το πρώτο προϊστορικό αρπακτικό. Εκείνος βρίσκεται σε οικονομικό και επαγγελματικό αδιέξοδο, ενώ εκείνη γράφει κρυφά ένα μυθιστόρημα για μια γυναίκα παγιδευμένη στον γάμο της. Τα παιδιά έχουν τα δικά τους προβλήματα και η οικογενειακή εστία είναι πολύ λιγότερο ασφαλής απ’ όσο δείχνει.

Η μεταφορά είναι προφανής. Η γειτονιά μεταφέρεται σε έναν κόσμο όπου το μότο «ή τρως ή σε τρώνε» γίνεται κυριολεξία και η κρίση της οικογένειας αποκτά δόντια. Το σενάριο, όμως, δεν εκμεταλλεύεται αρκετά αυτή την ωραία αντιστοιχία. Οι συγκρούσεις υπάρχουν, τα μυστικά αποκαλύπτονται, όμως η συναισθηματική τους βαρύτητα διαρκώς υποχωρεί μπροστά στο επόμενο κυνηγητό. Οι δεινόσαυροι είναι εντυπωσιακοί και ορισμένες «συναντήσεις» ακροβατούν απολαυστικά ανάμεσα στο σπλάτερ και την κωμωδία. Δεν υπάρχει, όμως, εκείνη η σκηνή που θα σε κάνει να κρατήσεις την αναπνοή σου, εκείνο το set piece που θα δικαιολογήσει την εξωφρενική σύλληψη.

Η Χάθαγουεϊ, που φέτος διανύει ένα εξαιρετικό σερί εμφανίσεων, αντιμετωπίζει το υλικό με χαρακτηριστική προσήλωση, έχοντας όμως απέναντί της έναν αδιάφορο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ. Ο κατά τ’ άλλα συμπαθής ηθοποιός εδώ φαίνεται πιο χαμένος και από την green-screen εποποιία των πρίκουελ του «Star Wars». Ευτυχώς, υπάρχουν τουλάχιστον στιγμές κατά τις οποίες ο Μίτσελ δεν εξαφανίζεται εντελώς πίσω από τις επιρροές του. Οι παράξενες γωνίες λήψης, ο στεγνός κωμικός τόνος και η αίσθηση πως κάτι βαθιά λάθος ελλοχεύει κάτω από την επιφάνεια της κανονικότητας θυμίζουν τον σκηνοθέτη που γνωρίζουμε. Η καλύτερη ιδέα του σεναρίου παραμένει, τελικά, η ίδια η γειτονιά: ένας χώρος που, πριν ακόμη από την έλευση των δεινοσαύρων, ήταν ήδη παγίδα.

Το παράξενο με το «Τέλος της Οδού Όουκ» είναι πως έχει δεινόσαυρους, οικογενειακά μυστικά, ’80s νοσταλγία, χιούμορ, αίμα και έναν σκηνοθέτη με αποδεδειγμένη ικανότητα να δημιουργεί κινηματογραφικούς εφιάλτες. Θα περίμενε, λοιπόν, κανείς κάτι αληθινά αλλόκοτο. Αντί γι’ αυτό, παίρνουμε ένα καλοκουρδισμένο, συχνά διασκεδαστικό αλλά οικείο μπλοκμπάστερ, που αγαπά τόσο πολύ τις ταινίες με τις οποίες μεγάλωσε, ώστε δεν καταφέρνει ποτέ να απομακρυνθεί πραγματικά από αυτές.