«Artificial»: Η ταινία του Λούκα Γκουαντανίνο θα έχει την πρεμιέρα της στο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης

Είναι βέβαια η ταινία για τον Σαμ Όλτμαν της OpenAI, η ταινία που καταγράφει την σαν άλλη doomsday machine (από τον Dr. Strangelove) στιγμή που υλοποιήθηκε ευρέως η παρουσία της ΤΝ στη ζωή μας.

Η πιο ωραία ίντριγκα περί της ταινίας είναι ότι ανήκε στην Amazon αλλά όταν ο κολοσσός υπέγραψε συμφωνία 50 δισεκατομμυρίων με την εταιρεία του Όλτμαν η νύφη πληρώθηκε από το φιλμ που έπρεπε να φύγει από την εταιρεία γιατί «η Neon θα μπορούσε να την μεταχειριστεί όπως της αξίζει» - όπως περίπου είχε ειπωθεί τότε. «Τότε» εννοώντας περίπου το περυσινό φθινόπωρο.

Στα πιο πεζά νέα το καινούργιο του Λούκα Γκουαντανίνο θα βρεθεί όπως τόσες και τόσες ταινίες στο Φεστιβάλ της Νέας Υόρκης για την επίσημη πρώτη του. Έτσι έκαναν και τα After the Hunt, Call Μe By Your Name, Bones and All και Queer. Όπως αναμένεται, και δυστυχώς όπως συνέβη και με την προηγούμενη ταινία του, η οποία συνέλαβε πράγματι έξοχα το zeitgeist (αναφέρομαι βέβαια στο After the Hunt), έτσι και τούτο θα απασχολήσει μοναχά την Κριτική, ο κόσμος δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για τέτοιο σινεμά. To 2010 του Social Network μοιάζει να είναι απελπιστικά μακριά.

Στις 5 Οκτωβρίου η πρεμιέρα στις ΗΠΑ και το φεστιβάλ, παρουσία συντελεστών - όπως αναφέρει το Variety.

Στην ταινία ο Γιούρα Μπορίσοφ ερμηνεύει τον Ίλια Σούτσκεβερ, τον Σοβιετικό (τον καιρό της γέννησης, μην παρεξηγηθούμε) που άρχισε να μελετά τεχνητά νευροδίκτυα υπό το βλέμμα του καθηγητή Τζέφρι Χίντον (επονομαζόμενου ως «Νονού της ΤΝ», τον υποδύεται ο Μαρκ Ράιλανς) και ο Άντριου Γκάρφιλντ παίζει τον Όλτμαν που μια δεκαετία περίπου αργότερα συναντά τον επιστήμονα. Κατά την σύνοψη του φεστιβάλ τούτο είναι το «μεγαλύτερο κτύπημα» του σκηνοθέτη σε μια «ολομέτωπη βουτιά στην ημέρα της καταστροφής μας». Σαφή τα πράγματα.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Νέας Υόρκης, Ντένις Λιμ, βρίσκει ιδιαίτερα αξιοσημείωτο το ότι ο σκηνοθέτης βρίσκει «τον τέλειο τόνο για να πει την ιστορία του πως φτάσαμε στην ΤΝ και την συνταγή της, πως διαγράφει την τροχιά μας με τρόμο, σκοτεινό χιούμορ και μια αίσθηση υπαρξιακού επείγοντος. Αν ποτέ μια ταινία κατέγραψε την στιγμή, είναι τούτη εδώ», λέει ο Λιμ, κάπως υπεραισιόδοξα.