Κάννες 2025: Το «The Man I Love» είναι η συγκινητική ελεγεία του Άιρα Σακς για μια θρυλική όσο και πένθιμη εποχή

«Look what they've done to my song, ma»: Σε ένα θαυμάσιο απόσπασμα της νέας ταινίας του Άιρα Σακς, ένα ελαφρύ φολκ τραγούδι της Μέλανι, από τις αρχές της δεκαετίας του '70, γίνεται ξαφνικά ρέκβιεμ για μια καλλιτεχνική, αφροδισιακή και πανσεξουαλική Νέα Υόρκη που τελεί υπό τη σκιά και τον τρόμο μιας καταστροφικής μεταδοτικής ασθένειας, στα χρόνια του '80. Με μόνο μια κιθάρα και τη σπασμένη του φωνή, έχοντας ως ακροατήριο τους γονείς και την αδερφή του, ο Τζίμι Τζορτζ (ο ήρωας του φιλμ) ερμηνεύει το τραγούδι μετατρέποντάς το σε παράπονο και ξέσπασμα, σε απεγνωσμένη ανάγκη να επικοινωνήσει τον πόνο του. Είναι μια από τις ωραιότερες σκηνές της νέας ταινίας του Άιρα Σακς, γεμάτης από τέτοια σύντομα και φαινομενικά ασήμαντα στιγμιότυπα, τα οποία όμως θα αποδειχτούν ανεξίτηλα, χτισμένα γύρω από τη φιγούρα ενός πεισματάρη, εγωιστή, αυτοκαταστροφικού ήρωα που δεν ζητά να τον κρίνεις ή ακόμη και να τον συμπαθήσεις. Και σίγουρα δεν ζητά να τον λυπηθείς. 

Ο Τζίμι είναι οροθετικός και εντελώς απερίσκεπτος με την φθίνουσα υγεία του. Κουβαλά τη φήμη ενός σημαντικού undergound καλλιτέχνη, όμως δεν θα καταλάβουμε ποτέ αν το ταλέντο είναι μεγαλύτερο από την έπαρσή του. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι προετοιμάζεται για μια τελευταία παράσταση, συνειδητοποιώντας στις πρόβες ότι η νοητική του κατάσταση είναι εξίσου εύθραυστη με τη σωματική. Ο Τζίμι είχε πάντα ατέλειωτες ιστορίες καταχρήσεων, ηδονών και δημιουργικών πυρετών να διηγηθεί. Για καλή του τύχη, σταθερό δεκανίκι του όλα αυτά τα χρόνια στεκόταν δίπλα του ο σύντροφός του, Ντένις, ο οποίος τον προσέχει και να τον φροντίζει, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο χρόνος για τον άνθρωπό του μετρά πλέον αντίστροφα. Τον αφήνει ελεύθερο να ξενυχτήσει, να φλερτάρει, να μοιράζεται τα κρεβάτια άλλων, όπως αυτό του παρορμητικού και ασυλλόγιστου νεαρού Βίνσεντ που μετακομίζει στο διαμέρισμα του κάτω ορόφου.  

Η ταινία του Άιρα Σακς μιλά για την αγάπη και τη συντροφικότητα ως μια συνθήκη απόλυτης παράδοσης και αυταπάρνησης, πότε εξάρτησης, πότε απόλαυσης και πότε οδύνης

Ο Ντένις ξέρει τι συμβαίνει, αλλά δεν επεμβαίνει. Η στωική, γεμάτη κατανόηση και ανιδιοτέλεια στάση του αποτελεί και την καρδιά όλης της ταινίας. Γιατί το φιλμ του Άιρα Σακς μιλά για την αγάπη και τη συντροφικότητα ως μια συνθήκη απόλυτης παράδοσης και αυταπάρνησης, πότε εξάρτησης, πότε απόλαυσης και πότε οδύνης. Γύρω από τους ήρωές του, ο Σακς υψώνει διακριτικά έναν ολόκληρο κόσμο, τον οποίο μας επιτρέπει περισσότερο να αισθανθούμε παρά να δούμε στα ζωηρά χρώματα και τις γλαφυρές λεπτομέρειές του. Η μεγαλούπολη μπορεί να δεσπόζει διαρκώς ανήσυχη έξω από τα παράθυρα των διαμερισμάτων και τις κλειστές πόρτες των γκέι κλαμπ και των πειραματικών θεατρικών σκηνών της. Όμως κάνει την παρουσία της αισθητή, μας αφήνει να τη σχηματίσουμε με τη φαντασία μας ως το άγρυπνο καταφύγιο των τόσων ιστοριών έρωτα, δημιουργίας, επιβίωσης που εκτυλίχθηκαν εκεί στα χρόνια του '80. 

Ο Τζίμι είναι βαριά άρρωστος και προορισμένος να μη ζήσει πολύ. Ο Σακς δεν περιμένει ωστόσο τον οίκτο και τα δάκρυα για τον ήρωά του, ούτε θέλει την ταινία του να γίνει ένα πένθιμο δράμα. Αντιθέτως, το «The Man I Love» σφύζει από ζωή, μετρά διαφορετικές συναισθηματικές θερμοκρασίες σε κάθε σκηνή, αφουγκράζεται τις χαρές και τις λύπες κοινοτήτων τις οποίες δένουν ακόμη περισσότερο οι κίνδυνοι και αντλεί έμπνευση από μια δυσμενή περίοδο, οι τραγωδίες της οποίας δεν έκαναν ποτέ κανένα να πάψει να ελπίζει. 

Ανεπιτήδευτα λιτή σε αφήγηση, χωρίς περιττές επεξηγήσεις και αχρείαστες επισημάνσεις για τα πώς και τα γιατί των ανθρώπων που βλέπουμε σε αυτή, πλημμυρισμένη θαυμάσιες μουσικές επιλογές που έχουν δραματουργικό λόγο ύπαρξης, η ταινία καταφέρνει και εισχωρεί τον θεατή σε ένα κλίμα, μια πραγματικότητα, μια συνθήκη ζωής, μια στιγμή στο χρόνο που χάνεται, όπως και ο ήρωας. Αυτό που βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας, και το οποίο αποτυπώνει ιδανικά η γνήσια εκκεντρική και γεμάτη σωματικότητα ερμηνεία του Ράμι Μάλεκ, είναι ένα ανθρώπινο κερί που καίγεται με ταχύτητα, σκορπίζοντας δυνατό φως μέχρι να σβήσει για πάντα. Και το «The Man I Love», με ένα ήρεμα συγκινητικό τρόπο, αντλεί από το παράδειγμά του ένα μελαγχολικό τραγούδι για τους αμέτρητους εκείνους ανθρώπους που χάθηκαν άδικα, αλλά δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Γιατί αγαπήθηκαν πολύ.

Το cinemagazine ταξιδεύει στο 79ο Φεστιβάλ Καννών με την ευγενική υποστήριξη της AEGEAN.