O Τζορτζ Λούκας θεωρεί αναπόφευκτη την ΤΝ, επικρίνει όμως το Χόλιγουντ για την δύναμη που παραδίδει στους φανς

Ένα καλό, ένα άστα να πάνε. Κατά τον τρόπο μέτρησης του υπογράφοντος, δηλαδή. Ο Τζορτζ Λούκας έβγαλε στον τάκο την βιομηχανία των χαρτογιακάδων, που μηδενική σχέση με την τέχνη και τις καλλιτεχνικές επιλογές έχουν, για την ολοκληρωτική τους εναπόθεση στις στατιστικές, τα focus groups, τις δοκιμαστικές προβολές, γενικώς την εκφρασμένη του κοινού γνώμη που υιοθετείται άκριτα από τα στούντιο. «Δεν μου αρέσουν τα focus groups. Αν δεν τους αρέσει ένας χαρακτήρας είναι ενδιαφέρον μεν αλλά θέλω να μάθω γιατί. Τα στούντιο απευθείας κόβουν τον χαρακτήρα, εισακούουν το λάθος μήνυμα. Και επιτρέπουν στο κοινό να φτιάχνει την ταινία. Δεν κάνεις έτσι σινεμά. Κάνεις βρίσκοντας κάποιον που ξέρει να φτιάχνει ταινίες, έχει μια ιστορία και είναι παθιασμένος με αυτήν», δηλώνει. «Είναι συναισθηματική υπόθεση ο κινηματογράφος», λέει.

Ως εδώ καλά από τον Τζορτζ Λούκας, τον μπαμπά των ταινιών μεγάλου κοινού, σοβαρά μεγάλου κοινού, σφραγισμένου γενεαλογικά μεγάλου κοινού. Έχει πολλά και μεγάλα ατοπήματα στο ενεργητικό του, όμως η ικανότητά του είναι εγνωσμένη.

Μιλώντας για ατοπήματα, άλλη μια προσχώρηση στο στρατόπεδο των φίλων του ΑΙ σημειώνεται από τον 80χρονο θρύλο, άλλος ένας που εκτιμά την ευκολία που χαρίζει το ΑΙ, άλλος ένας που βλέπει τη Νοημοσύνη σαν Τεχνολογία, άλλος ένας που προτιμά να βλέπει εργαλείο αντί αλλαγή νοοτροπίας (και αυτό είναι μόνο το πρώτο στάδιο). Γιατί; Γιατί «είναι ευκολότερο για εμάς να φτιάξουμε ταινίες. [...] Είναι η πρόοδος, είναι το μέλλον. Δεν μπορεί κανείς να κάνει κάτι γι' αυτό. »

Ο Λούκας προτιμά εδώ να δει έναν διευκολυντικό εκδημοκρατισμό στην παραγωγή (λες και η δημιουργία έχει μισό κοκκαλάκι δημοκρατίας μέσα της), προτιμά να δει εργαλειακότητα, ανοιχτούς δρόμους, άπειρες επιλογές. Το καλό γι' αυτόν (και για εμάς) είναι ότι δεν θα είμαστε εδώ να δούμε τα αποτελέσματα αυτής της λογικής. Στους εναπομείναντες καλή τύχη, κι ας μας μέμφονται κι ας μας λοιδορούν ως παρωχημένους, οπισθοδρομικούς, μπούμερς και άλλα ανάλογα εμπριμέ.

Η φωνή του Λούκας, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ενώνεται με αυτές μεγάλων δημιουργών, τους οποίους λογικά δεν φοβάσσαι ότι θα καταποντιστούν από την χρήση. Αρονόφσκι, Σκορσέζε, Χέρτσογκ, Ντίκινς, Κορμπέ, Μαν, Κάμερον, Σρέιντερ, Μίλερ, Λάιμαν, Σόντερμπεργκ είναι μόνο μερικά από τα ονόματα που έχουν προσχωρήσει, περισσότερο ή λιγότερο προσεκτικά στην χρήση ΤΝ.