Κι όμως ο Γκλεν Χάνσαρντ δεν είναι πια εδώ: Νεκρός στα 56 του σε τροχαίο ο σπουδαίος τροβαδούρος

Είναι θλιβερό καθήκον να μένει κανείς στα κοινά βιογραφικά όταν ο συναισθηματικός απόηχος μιας απώλειας είναι «δικού σου» ανθρώπου. Η εντός εισαγωγικών φράση βέβαια είναι κάτι που θα φαντάζει υπερβολικό, όμως ποντάρει κανείς ότι εκεί έξω υπάρχουν αυτοί που τον ακολουθούν δεκαετίες τώρα, εκείνοι που τον γνώρισαν στο Once του Τζον Κάρνεϊ, εκείνοι που ξέρουν τι εστί Swell Season και Μαρκέτα Ίργκλόβα, εκείνοι που όλο και κάτι ξεδιάλεγαν για νυχτερινές διαδρομές από την τελικά βίαια κουτσουρεμένη σειρά των προσωπικών του δίσκων.

Σε αυτούς μιλώ. Ο Γκλεν Χάνσαρντ είχε αυθεντικότητα και πάθος ιρλανδικής αμεσότητας, χρειάστηκε ένα δευτερόλεπτο εκεί στον δρόμο του Δουβλίνου που τραγουδά ΣΤΗΝ ταινία για να καταλάβαινε κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος τα εννοεί, ότι η ερμηνεία σε ένα έργο ήταν ήδη μίλια πίσω από το ότι στα μάτια σου μπροστά είχες τροβαδούρο ολκής, κάποιον που «είχε κάτι να πει». Είχε τη φωνή, το γρέζι, τον στίχο, είχε την όψη, το βλέμμα και το απροσμέτρητα κι ευλογημένα απολίτιστο ο Γκλεν Χάνσαρντ, δεν ήταν του καλλωπισμού, ήταν του να φοράς την καρδιά στο μανίκι σου, που λένε οι φίλοι μας οι Αγγλοσάξονες, και κάποιες φορές αυτή η αφιλτράριστη έκφραση είναι το μόνο που χρειάζεσαι από καλλιτέχνες, από τραγουδιστές, δημιουργούς που κάνουν την δουλειά αντί για σένα, που μιλούν για τα ανέκφραστα, που ξημεροβραδιάζονται να εκφέρουν το νόημα ολονών μας.

Και καθώς φαίνεται, έπειτα από μια βραδιά γιορτής στο Δουβλίνο του, η μοίρα ήθελε να πάει να καρφώσει κάπου τη μηχανή του τα χαράματα. Αφού «οδηγούσε όλη νύχτα», αν πρέπει να θυμηθούμε (που πρέπει) μια από τις μεγάλες διασκευές του στο άσμα ασμάτων του Μπρους Σπρίνγκστιν.

Τι να τα κάνουμε τώρα όλα. Τι να ξαναδούμε το Commitments που λατρέψαμε όταν βγήκε, ποιοι Frames, τι να ξαναβάλουμε τους δίσκους, τι να ξαναδούμε το Once (αυτό μάλλον είναι αδύνατον επί της παρούσης, έτσι κι αλλιώς απ' έξω το ξέρουμε), πώς να ξαναθυμηθούμε τη χαρά του Όσκαρ του Once και του Falling Slowly, λες και για μια στιγμή θριάμβευε η παρέα μας ήταν, τι να θυμηθούμε και πάλι την συνεργασία με τον Έντι Βέντερ για το Flag Day του Σον Πεν μόλις πριν πέντε χρόνια... 

Έφυγε ένας δικός μας άνθρωπος. Χωρίς εισαγωγικά.