Homo Sapiens?

Το σεναριακό εύρημα της ταινίας των Μαριάνο Κον και Γκαστόν Ντουπράτ περιστρέφεται γύρω από τη συρραφή δεκαέξι μικρών ιστοριών, που αναδεικνύουν το καλό και το κακό πρόσωπο μυριάδων προσωπικοτήτων με τις οποίες ερχόμαστε σε επαφή καθημερινά εντός των, αρκετά συχνά, υποκριτικών τοιχίων της μεγαλούπολης.

Ο Φρανσέγια αποτελεί το επίκεντρο των ιστοριών, ενσαρκώνοντας ρόλους κωμικούς, καθημερινά δραματικούς, απελπιστικά αντιπαθητικούς ή απλά συνηθισμένους, σε τούτες εδώ τις αφηγήσεις «σφηνάκια» που δημιουργούν ένα μωσαϊκό χαρακτήρων καθημερινής τρέλας.

Τα εύσημα πρέπει να δοθούν στον Φρανσέγια που αποτελεί το καλύτερο κομμάτι των ιστοριών, ακόμα και όταν το γράψιμό τους δεν είναι άρτιο. Υπάρχουν κάποιες που ξεχωρίζουν λόγω του ιντριγκαδόρικου χαρακτήρα που καλείται να ενσαρκώσει ο Αργεντινός κωμικός, όπως εκείνη στην οποία υποδύεται έναν σκηνοθέτη που γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ για μια φυλή αυτοχθόνων, εν μέσω ύβρεων, γκρίνιας και ανελέητου bullying απέναντι στους τεχνικούς του, μόνο για να κερδίσει ένα σημαντικό, κινηματογραφικό βραβείο αργότερα και να αναδείξει όλο το, καλά κρυμμένο, υποκριτικό του ταλέντο.

Αναντιρρήτως η ουσιαστική αδυναμία της ταινίας βρίσκεται στις άνισες, μεταξύ τους, διηγήσεις με τα γεγονότα να διαδέχονται το ένα το άλλο, όπως οι περούκες και τα ντυσίματα του Φρανσέγια, που οριακά παραπέμπουν σε... καρναβάλι, ενδεχομένως όμως αυτός να είναι και ο σκοπός, δεδομένου πως όλοι οι ήρωες χαρακτηρίζονται από μια έμφυτη υπερβολή απέναντι σε οποιαδήποτε πρόκληση, ό,τι κι αν κάνουν. Αυτό δημιουργεί αφενός ένα ευρύτερα κωμικό σύμπαν εντός του οποίου συνυπάρχουν όλες οι καταστάσεις – χιουμοριστικές, δραματικές, σοκαριστικές – αφετέρου όμως δεν υπάρχει ένας πυκνός ρυθμός, με έναν αριθμό ιστοριών να εκτείνονται σε μεγαλύτερη διάρκεια από άλλες που κρατούν μονάχα ελάχιστα λεπτά.

Αυτή η ανισορροπία είναι που καθιστά τη ροή της ταινίας κατά τι κουραστική, κι ας έχει μικρή διάρκεια συνολικά. Τουλάχιστον αποτελεί μια διαφορετική πρόταση για τα θερινά, που σιγά σιγά ανοίγουν, αφού αυτή η παράθεση ατάκτως ερριμμένων μικρού μήκους ταινιών (που συναπαρτίζουν ένα μεγάλου μήκους αποτέλεσμα), έχουν ένα ενδιαφέρον, εφόσον ο θεατής προσεγγίσει κάθε μια από αυτές, στα πολύ διαφορετικά πλαίσια και το ύφος μέσα στο οποίο στήνονται και κινούνται.

Συνολικά το «Homo Sapiens?» (Homo Argentum) συγκαταλέγεται στις περιπτώσεις που λόγω μιας κάποιας πρωτοτυπίας μπορεί να αποτελέσει για όσους αποζητούν κωμωδία, μια τίμια επιλογή. Αν μη τι άλλο υπάρχουν ορισμένες σκόρπιες, ωραίες ιδέες εδώ με κάποιες από τις ιστορίες να ξεχωρίζουν για το κατάμαυρο χιούμορ τους και την πικρή συνειδητοποίηση (πολλοί το ξέρουμε ήδη), πως ίσως, κατά βάθος, να μην είμαστε και το καλύτερο είδος που ζει πάνω σε τούτον τον πλανήτη.