15:00
16/7

Άρχεται η συνεδρίασις! 12 δικαστικά δράματα αναζητούν ετυμηγορία

«Η Ανατομία ενός Εγκλήματος» (1959) του Ότο Πρέμινγκερ

Σε μια δεκαετία που διέπρεπε στο είδος, ο Πρέμινγκερ παραδίδει την υποδειγματικότερη μυθοπλαστική εξ αυτών, ένα έργο που συνδυάζει το κλασσικό και το επελαύνον μοντέρνο των τελών του '50 φτιάχνοντας τον αντιηρωϊκό δικηγόρο που θα στοιχείωνε το σινεμά του είδους στα επόμενα χρόνια. Επτά υποψηφιότητες σε όλες τις βασικές κατηγορίες.

«La Verite» (1960) του Ανρί-Ζορζ Κλουζό

Εγκληματικά άγνωστη σήμερα, «Η Αλήθεια» του Κλουζό συγκροτεί τέλεια την αλυσίδα των αριστουργημάτων του, παινεύεται την καλύτερη στιγμή της Μπριζίτ Μπαρντό στην συγκλονιστική απόδειξη του ερμηνευτικού της φάσματος και απογειώνεται στην στρατόσφαιρα του είδους καθώς μέσα από την πρωτότυπη δομή του (όλο το έργο δένεται γύρω από φλασμπάκς) περιγράφει συνταρακτικά τον δικαστικό κυνισμό, την ήττα του ατόμου και την διαρκώς διαφεύγουσα αλήθεια.

«Η Δίκη της Νυρεμβέργης» (1961) του Στάνλεϊ Κρέιμερ

Πολλά μπορείς να προσάψεις στο σινεμά του «επαγγελματία φιλελεύθερου» Στάνλεϊ Κρέιμερ, όμως σε τούτο, το θέμα (η περίφημη δίκη των εγκληματιών Ναζί) και τα ερμηνευτικά μεγέθη σε συγκλονίζουν και (κάνεις ότι) δεν τα βλέπεις. Κλίφτ, Γκάρλαντ και Ντίτριχ είναι συνταρακτικοί, Λάνκαστερ και Τρέισι ορθώνουν ανάστημα αποστομωτικό και η Ακαδημία, φυσικά, αναγνωρίζει με 11 υποψηφιότητες και δύο βραβεία. Βασικό ανάγνωσμα.

«Σκιές και Σιωπή» (1962) του Ρόμπερτ Μάλιγκαν

Αντίθετα εδώ δεν μπορείς να προσάψεις τίποτα, αυτή είναι η κεφαλαιώδης διαφορά Μάλιγκαν-Κρέιμερ, ο πρώτος ξέρει πως το ήθος, η σεμνότητα και το υλικό (εδώ το σπουδαίο βιβλίο της Χάρπερ Λι) δεν χρειάζονται δημαγωγική υστερία, μανιχαϊσμούς και στερεοτυπικότητες. Ο Μάλιγκαν έχει την ιδεώδη επιλογή στο κάστιγνκ του, τον Γκρέγκορι Πεκ, που δημιουργεί στερεότυπο αντί να το αναπαράγει κι έχει και την μετρημένη ευφυία να εξυπηρετήσει πιστά το αντιρατσιστικό πνεύμα της πρώτης ύλης του. Βασικό έργο, αλλά αυτό να υποθέσω ήδη το ξέρατε.