15:00
16/7

Άρχεται η συνεδρίασις! 12 δικαστικά δράματα αναζητούν ετυμηγορία

«Η Ετυμηγορία» (1982) του Σίντνεϊ Λουμέτ

Σκοτεινή και εξαίσια επιστροφή του Λιούμετ στο είδος που τον ανέδειξε, μια μελαγχολική ετυμηγορία από μεριάς των αδυνάτων εναντίον των μεγαλοκαρχαριών ενός κόσμου που γέρνει απελπιστικά σε βάρος μας, πριμοδοτημένη από την κυριαρχική και εκπληκτικά εσωστρεφή ερμηνεία του Νιούμαν - που οι παλαιότεροι πολύ πονέσαμε όταν είχε χάσει το Όσκαρ της εκείνη τη χρονιά. Πέντε ανευόδωτες υποψηφιότητες για Όσκαρ αλλά και μια πλήρως ευοδωμένη προσπάθεια συγκερασμού των καλύτερων χολιγουντιανών στοιχείων από τις αρτιότερες εποχές της δραματουργίας του.

«Η Άκρη του Νήματος» (1985) του Ρίτσαρντ Μάρκαντ

Όχι κάτι μεγάλο, αλλά οπωσδήποτε ένα καλογραμμένο (από τον νεαρό και ανερχόμενο τότε, Τζο Έστερχαζ) glamour δικαστικό, με Γκλεν Κλόουζ και Τζεφ Μπρίιτζες μπροστάρηδες κι ένα (ακόμα) φανταστικό ηλεκτρονικό score από τον Τζον Μπάρι. Ψυχαγωγικό, με το ωραίο του twist και στρωτά σκηνοθετημένο από τον πρόωρα χαμένο Ρίτσαρντ Μάρκαντ («Η Επιστροφή των Τζεντάι»). 

«Αθώος Μέχρι Αποδείξεως του Εναντίου» (1990) του Άλαν Πάκουλα

Πως να μην συμπεριλάβεις τον Πάκουλα σε μια τέτοια λίστα; Δεν γίνεται. Χάρισον Φόρντ στην μεγάλη του ακμή ως κατηγορούμενος, Γκρέτα Σκάκι στις μεγάλες της ομορφιές ως αντικείμενο του πόθου και της δικαιοσύνης, μαγικές ώχρες και καφετιά από τον ειδήμονα Γκόρντον Γουίλις στη φωτογραφία και μια απαραίτητη σπονδή από έναν βαθιά πολιτικό σκηνοθέτη πάνω στην συνταγματική αναγκαιότητα του τεκμηρίου της αθωότητας. Ένα από τα βασικά twist εκείνων των εποχών, επίσης.

«Το Γύρισμα της Τύχης» (1990) του Μπάρμπετ Σρέντερ

Παραδόξως ξεχασμένη ταινία πάνω στην ηθική ευθύνη και την διαφεύγουσα πολλές φορές του δικαστηρίου αλήθεια, ωραιότατο ταξικό δράμα με μεγαλοαστικά σαλόνια έναντι πανεπιστημιακών/εργατικών γραφείων υπεράσπισης (πυρηνοκίνητος Ρον Σίλβερ) και έκτακτο αν και απρόβλεπτο Όσκαρ πρώτου ρόλου στον σαρδόνιο Τζέρεμι Άιρονς στην μοναδική του ως σήμερα βράβευση και υποψηφιότητα.