Όταν ο Στίβεν Σπίλμπεργκ αυτοπροτεινόταν για σκηνοθέτης του 007

Πολύ νερό έχει κυλήσει στο αυλάκι για να φτάσουμε στο σήμερα, όπου ο (παντοτινά) θείος Σπίλμπεργκ οδεύει στα 80 του, δεν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος να μην τον σέβεται και να μην τον εκτιμά ΚΑΙ έχεις ένα έργο σαν το Disclosure Day στις αίθουσες να κλείνει έναν ιστορικό κύκλο μισού αιώνα (!), να μας κοιτάζει όλους μεμιάς στα μάτια και με τον τρόπο του να μας ακουμπά πατρικά στον ώμο, να έχουμε κουράγιο, να μην φοβόμαστε, να ακούμε ο ένας τον άλλον και όλα θα πάνε καλά.

Κάποτε όμως, σαν παιδί κι αυτός, ήθελε να σκηνοθετήσει Μποντ. Ήταν η εποχή μετά τα Σαγόνια του Καρχαρία, εποχή που αυτοστιγμεί τον έχρισε κάτι σαν χολιγουντιανό Μεσσία. Όχι όμως και για την ΕΟΝ, τον Άλμπερτ Μπροκόλι δηλαδή, που δεν δίστασε ιδιαίτερα να προτιμήσει τον Λούις Γκίλμπερτ για το Κατάσκοπος Που Μ' Αγάπησε και όχι τον βία 30άρη Στίβεν. Ο οποίος Στίβεν έκανε νέα κρούση μετά τις Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου, όπου δεν πρέπει να υπήρχε σε κανέναν αμφιβολία ότι μπορούσε να κάνει ταινία το ωράριο ενός φαροφύλακα και να γίνει η εμπορικότερη ταινία της δεκαετίας. Ήρεμος ο Κάμπι Μπρόκολι τον απέρριψε ξανά. Ναι, ήταν η εποχή που το Moonraker θα χρησιμοποιούσε το τι ρι ρι-ρι-ριιιιν σε μια σκηνή κλεισίματος ματιού. Ο Σπίλμπεργκ του είπε πάρε το θεματάκι αλλά δώσε μου να γυρίσω μια ταινία. Ο Κάμπι είπε όχι. Αλλά ο Σπίλμπεργκ του έδωσε την μελωδία.

Και η αλήθεια είναι ότι δεν του ζήτησαν ποτέ. Κι αν του το ζητούσαν τώρα, τι θα έλεγε; «Τώρα δεν έχετε να με πληρώσετε», λέει αστειευόμενος ο Σπίλμπεργκ.

Κι όμως, παρά την αγάπη μας στον μεγάλο, ο Κάμπι είχε δίκιο, ο 007 δεν του πηγαίνει του Στίβεν. Ο 007 όταν ήταν βέβαια στις δόξες του, προτού χάσει τις γυναίκες, τη γλώσσα στο μάγουλο, τα one liners, το macho μιας εποχής που απέπνευσε. Προτού, για όνομα του Σπίλμπεργκ, πεθάνει για να αναγεννηθεί ως υπερήρωας της γενιάς της Marvel και της DC. Ναι, δεν χάθηκε ο κόσμος. Ο Μποντ τα πήγε θαυμάσια μέχρι το 2015, ο Σπίλμπεργκ βρήκε τον Ιντιάνα Τζόουνς, αν έψαχνε κι ένα franchise, όλα εξελίχθηκαν αγαστά.