Leviticus

O Νέιμ (Τζο Μπερντ) είναι ένας έφηβος σε μια κωμόπολη της αυστραλιανής επαρχίας. Είναι ερωτευμένος με τον Ράιαν (Στέισι Κλάουζεν), έναν συμμαθητή του, αλλά όταν τον βλέπει σε τρυφερή στιγμή με τον Χάντερ (Τζέρεμι Μπλούιτ), ένα άλλο παιδί του σχολείου, προδίδει το μυστικό στους γονείς των δύο κρυφών εραστών, σαν πράξη εκδίκησης. Εκείνοι καλούν έναν θεραπευτή – εξορκιστή προκειμένου να απαλλάξει τα παιδιά τους από την «αρρώστια». Το τελετουργικό που λαμβάνει χώρα έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας υπερφυσικής οντότητας, η οποία παίρνει τη μορφή του ανθρώπου που το κάθε υποψήφιο θύμα ποθεί περισσότερο.

Η κεντρική ιδέα πίσω από το «Leviticus» του Αυστραλού σκηνοθέτη Αντριάν Τσιαρέλα είναι πανέξυπνη. Ο συμβολισμός είναι εμφανής, όχι όμως απλοϊκός, γιατί το σενάριο δεν μένει σε αυτόν, αλλά εξερευνά βαθύτερα τους μηχανισμούς εκφοβισμού και καταπίεσης εις βάρος της queer κοινότητας σε ένα επαρχιακό, οπισθοδρομικό περιβάλλον όπως αυτό όπου διαδραματίζεται η ταινία. Προς τιμήν του, ο Τσιαρέλα δεν προβαίνει σε απλοϊκούς διαχωρισμούς ανάμεσα σε θετικούς κι αρνητικούς χαρακτήρες. Ακόμα και οι καταπιεστικοί ενήλικες δεν είναι καρικατούρες, αλλά άνθρωποι που πιστεύουν ειλικρινά, αν και προφανώς εσφαλμένα, ότι κάνουν το καλύτερο για τα παιδιά τους. Κάπου εκεί μέσα κρύβεται μια μεγάλη ταινία, η οποία δεν καταφέρνει να έρθει στην επιφάνεια.

Παρά τον πενιχρό προϋπολογισμό, τεχνικά η ταινία είναι άρτια και αρκετά ατμοσφαιρική. Η φωτογραφία είναι υποβλητική, οι φωτισμοί όσο πρέπει σκοτεινοί, χωρίς ωστόσο να «πνίγουν» την εικόνα και τη δράση, τα ελάχιστα πρακτικά εφέ εξαιρετικά. Ο Τσιαρέλα δεν βασίζεται αποκλειστικά στα jump scares προκειμένου να τρομοκρατήσει το κοινό του, όταν όμως επιστρατεύει το εν λόγω τρικ, τα πηγαίνει καλά. Η ταινία επενδύει περισσότερο στην ατμόσφαιρα και τη βραδυφλεγή κλιμάκωση, παρά στις ανατριχίλες, το gore και τη μακαβριότητα. Εκεί βρίσκεται, όμως, και η μεγαλύτερη αδυναμία του φιλμ, που δεν του επιτρέπει τελικά να γίνει κάτι πραγματικά αξέχαστο, παρά τις επιμέρους αρετές.

Από το «Leviticus» λείπουν τα σκηνοθετικά ευρήματα που θα απογείωναν το καλογραμμένο σενάριο. Είναι σαν να βλέπουμε ξανά το «It Follows» ή κάποιο άλλο φιλμ τρόμου από αυτά που έκαναν αίσθηση την τελευταία δεκαετία, χωρίς όμως το στοιχείο της έκπληξης αυτήν τη φορά. Η queer θεματολογία από μόνη της δεν αρκεί ώστε να θεωρηθεί πραγματικά πρωτότυπο το φιλμ. Ενώ το love story ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές είναι ενδιαφέρον και συγκινητικό, το horror σκέλος δεν λειτουργεί το ίδιο αποτελεσματικά. Πιθανώς ο Τσιαρέλα ενδιαφερόταν εξαρχής περισσότερο για την ερωτική ιστορία και όχι τόσο για το είδος – εύλογο, μιας και το είδος είναι πάντα το πρόσχημα – παρέλειψε όμως να εξυπηρετήσει πρώτα το genre και από εκεί να αντλήσει τη συναισθηματική δύναμη που ήθελε να προσδώσει στην ταινία του.

Πάντως, παρά τα παραπάνω ελαττώματα, το «Leviticus» είναι μια αξιόλογη ταινία. Ο σκηνοθέτης της είναι ταλαντούχος, στο σενάριο ακόμα περισσότερο, και μπορούμε να περιμένουμε περισσότερα πράγματα από αυτόν στο μέλλον. Χρειάζεται να αφήσει τη φαντασία του ελεύθερη και στο κομμάτι της σκηνοθεσίας. Από ιδέες ξεχειλίζει, και κάποιες από αυτές αναμφίβολα θα φέρουν και στο «Leviticus» τους οπαδούς του. Για τον γράφοντα, είναι ένα πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο, ένα έργο που πιθανότατα θα φαντάζει στο μέλλον πρωτόλειο σε σχέση με τα υπόλοιπα του δημιουργού του, που όμως αξίζει προσοχής από τους λάτρεις του είδους, και όχι μόνο.