Για τα γενέθλια του Τζόνι Ντεπ επιστρέφουμε στον «Νεκρό» του Τζιμ Τζάρμους ? αφιερωματα , θεματα || cinemagazine.gr
11:39
9/6

Για τα γενέθλια του Τζόνι Ντεπ επιστρέφουμε στον «Νεκρό» του Τζιμ Τζάρμους

Ρομαντικός ψαλιδοχέρης, ιδιόρρυθμος πειρατής, εκκεντρικός εργοστασιάρχης, συγγραφέας του Πίτερ Παν, σατανικός μάγος, φονικός κουρέας, Cry Baby... Τζόνι Ντεπ! Ο αιώνιος έφηβος της υποκριτικής έχει γενέθλια (58 ετών) και εμείς ξαναβλέπουμε τον «Νεκρό», το ποιητικό αριστούργημα του Τζιμ Τζάρμους

Από τον Γιάννη Δεληολάνη

Βαριά πληγωμένος στο στήθος, ο λογιστής Γουίλιαμ Μπλέικ περιδιαβαίνει το Γουέστ παρέα με έναν παράξενο Ινδιάνο ονόματι «Κανένας», ο οποίος τον πληροφορεί ότι είναι ο διάσημος ποιητής Γουίλιαμ Μπλέικ, που επέστρεψε από τον θάνατο.

Η υπόθεση αρκεί όχι για να κερδίσει μερικά εισιτήρια παραπάνω μία από τις καλύτερες ταινίες του Τζιμ Τζάρμους, αλλά για να τη γλιτώσει από τους «κατά λάθος» θεατές. Θεατές σαν πολλούς από όσους βγήκαν από την πρώτη προβολή της ταινίας στις Κάννες το 1995, ξύνοντας το κεφάλι τους και προσπερνώντας τούτο το κινηματογραφικό υπόδειγμα ανεξάρτητου cool χωρίς user friendly οδηγίες.

Τόσο το καλύτερο: ο «Νεκρός» δεν είναι μια ταινία για όλους. Χρόνια όμως μετά, διατηρεί το μυστήριο, τη μυσταγωγία και το απρόοπτο χιούμορ του, τραβώντας κοντά του το κοινό που του αξίζει κι αδιαφορώντας για τους άλλους - ακριβώς ό,τι δηλαδή, θα έπρεπε ένα έργο τέχνης να κάνει.

Ενα μέρος από την πραγματική δύναμη του «Νεκρού» είναι ότι δεν «πουλάει» τον εαυτό του. Στην ουσία, δεν πλασάρεται καν σαν τέχνη - τουλάχιστον όχι το είδος της τέχνης που θα χωρούσε έναν προφανώς λευκό Ινδιάνο ονόματι Κανένας να απαγγέλλει Μπλέικ και τον παππού του πανκ Ιγκι Ποπ ντυμένο... γιαγιά. Δεν ταιριάζει στους ακαδημαϊκούς, που θα εξοργιστούν με την τόση ελαφρότητα. Δεν ταιριάζει στις life style νεανικές ορδές, που ούτε θα άντεχαν τους υπνωτικούς ρυθμούς ούτε θα έπιαναν το αστείο (πόσο μάλλον το σοβαρό) της όλης υπόθεσης.

Σίγουρα όχι στους λάτρεις του κλασικού, καθώς, γουέστερν μόνο στο όνομα, ο «Νεκρός» δεν αποδομεί απλά ένα είδος: κλείνει το μάτι στη Δύση, τη χρησιμοποιεί πολυδιάστατα σαν μύθο ή σύμβολο, σκηνικό ή ιστορικό μουσείο προς παιχνιδιάρικη παραβίαση των εκθεμάτων. Δεν ταιριάζει στη φορμαλιστική και πολιτική κριτική α λα 70s, καθώς το free base σύμπαν του φιλμ αποδεικνύεται πολύ ευρύτερο από τη δογματική ματιά της. Τα 80s μπορούσαν να υποψιάζονται, έχοντας δει τις πρώτες δουλειές του Τζάρμους - ως εκεί, όμως. Γιατί κανείς δεν θα μπορούσε να περιμένει τον «Νεκρό».

Αφήσαμε έξω πάρα πολύ κόσμο. Μα αν όχι για την εποχή του, αν όχι για όλους αυτούς, ποιον σινεφίλ περιμένει τούτος ο ιδιότροπος, ο φευγαλέος, ο άχρονος «Νεκρός»; Κι επιτέλους, πότε; 

Ισως εσένα. Ισως ακριβώς τώρα.