«Του έλειπε ηθικός πυρήνας»: Ο Ράσελ Κρόου κατά του «Gladiator II»

Ο Ράσελ Κρόου, σε πρόσφατη δήλωσή του στο Φεστιβάλ της Ταορμίνα, ισχυρίστηκε πως το «Gladiator II» του Ρίντλεϊ Σκοτ δεν κατάφερε να ενθουσιάσει το κοινό στον βαθμό που το πέτυχε η πρώτη ταινία, κι ο λόγος γι’ αυτό, κατά τον ίδιο, είναι η απουσία «ηθικού πυρήνα» από την ταινία. Ως αντιπαράδειγμα, ανακάλεσε τη μάχη που χρειάστηκε να δώσει ο ίδιος με το στούντιο πίσω στο 2000, προκειμένου ο χαρακτήρας του, Μάξιμος, να μην έχει ερωτικές σκηνές, καθώς θεωρούσε πως κάτι τέτοιο θα ενοχλούσε το κοινό, δεδομένου ότι ο χαρακτήρας θρηνεί το χαμό της συζύγου του.

Ο Κρόου ισχυρίστηκε πως τέτοιου είδους σκηνές θα πήγαιναν κόντρα στο συναισθηματικό ταξίδι που διαγράφει ο Μάξιμος στην ταινία, γι’ αυτό κι επέμεινε να μην συμπεριληφθούν. Το στούντιο επέμενε, αλλά ο Ρίντλεϊ Σκοτ συντάχθηκε με το μέρος του, διασώζοντας έτσι τον «ηθικό πυρήνα» του φιλμ.

Ο τελευταίος, κατά τη γνώμη του, είναι που απουσίαζε από το σίκουελ, στο οποίο δεν συμμετείχε. Δεν γνωρίζουμε αν η απουσία του από τη δεύτερη ταινία έχει γεννήσει μέσα του πικρία, ωστόσο η άποψή του έχει πράγματι ενδιαφέρον. Δεν πρόκειται για απλή ηθικολογία, όπως κάποιος ίσως επιπόλαια θα διαπίστωνε. Ο Κρόου υποστηρίζει ότι ένα καλλιτεχνικό έργο, για να αγγίξει το κοινό στον βαθμό που αναμφισβήτητα το έκανε ο πρώτος «Μονομάχος», οφείλει να στηρίζει τη δραματουργία του σε κάποιες διαχρονικές, πανανθρώπινες αξίες. Αυτό είναι ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνει κανείς σε σχολή σεναρίου.

Το «Gladiator II» ήταν ένα ωραίο σίκουελ, πράγματι, όμως, δεν συγκίνησε το κοινό εξίσου με την πρώτη ταινία. Κάποιος θα ισχυριστεί ότι έχουν αλλάξει οι εποχές, έχει αλλάξει το κοινό, έχουν αλλάξει οι συνήθειές μας σε σχέση (και) με το σινεμά. Ο αντίλογος, εν μέρει, είναι πως και το 2000 ταινίες επικού χαρακτήρα για τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν εκτός μόδας. Ο Σκοτ τότε βρήκε τον τρόπο να εκσυγχρονίσει το είδος, να το «παντρέψει» με την αισθητική του σινεμά δράσης της εποχής και να σημειώσει μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες της καριέρας του. Ίσως, τελικά, ο Κρόου να έχει δίκιο και το μόνο που έλειπε από τη δεύτερη ταινία να ήταν ένα ισχυρότερο αξιακό έρεισμα.