Τρέιλερ «Her Private Hell»: Ο Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν επιστρέφει στις Κάννες

Είναι δυνατόν ο σκηνοθέτης των Pusher, του Bronson, του Drive (εδώ το βραβείο στις Κάννες) και του Only God Forgives να φαντάζει ήδη τόσο «ντεμοντέ»; (Και τι θα έλεγε ο Γουίλιαμ Φρίντκιν γι' αυτό, σκεφτόμαστε γελώντας.) Δεν είναι βέβαια ντεμοντέ ο Δανός στυλίστας, δεν υπάρχει καν ουσιωδώς αυτή η έννοια. Απλώς το σινεμά ως σοσιομιντιακό/ιντερνετικό φαινόμενο μοιάζει να αλλάζει τόσο γρήγορα, παίρνοντας την μορφή των χρηστών του, που ακόμα και οι Κάννες, που τον υπερτίμησαν φυσικά, να μην νοιώθουν υπόχρεες για μια θέση στο Διαγωνιστικό και ο ίδιος να μην έχει πια το τουπέ να την απαιτήσει. 

Λέει κάτι αυτό για την ταινία; Λέει, κατά πάσα πιθανότητα, ότι θα σφαγεί στις πρώτες κριτικές της αποτιμήσεις, άρα και μάλλον θα πάρει την άγουσα στην πρώτη της ζωή. Το πραγματικό ερώτημα, αν ισχύσει φυσικά η παραπάνω υπόθεση, είναι αν όντως ο Ρεφν έκανε μια ταινία που δεν βγήκε, ή θα χρειαστεί τον καιρό της να εισαχθεί στον (όχι και επουράνιο) κανόνα του σκηνοθέτη. Σίγουρα μοιάζει να έρχεται από έναν κατευνασμένο Ρεφν, μακριά από αλλοτινές του, εν τέλει viral, ματαιοδοξίες.

Μια μυστηριώδης ομίχλη τυλίγει την φουτουριστική μητρόπολη κουβαλώντας μια θανάσιμη οντότητα. Μια βασανισμένη νεαρή γυναίκα αναζητά τον πατέρα της. Η επιδίωξή της συμπίπτει με την οδύσσεια ενός Αμερικανού στρατιώτη να σώσει την κόρη του από την Κόλαση. 

Η σύνοψη της ταινίας υπαινίσσεται μάλλον φανερά το twist της ταινίας, αλλά ουδείς μπορεί να είναι σίγουρος. Τουλάχιστον όσο όχι για τα neon περιβάλλοντα του Ρεφν, που επιστρέφουν (δεν έφυγαν ποτέ) όλο εικαστική πειθώ, όχι όσο το λιντσικό του (...) στυλιζάρισμα, η υπόσχεση του μυστηρίου.

Η Σόφι Θάτσερ (κάτι ανάμεσα Γκρέις Κλόε Μορέτζ και Βιρζινί Εφιρά - ολέθριος συνδυασμός) και ο Τσαρλς Μέλτον πρωταγωνιστούν, συμπαρίστανται οι Χαβάνα Ρόουζ Λίου και Ντιέγκο Κάλβα.

Ο Ρεφν, προσγειωμένος σχεδόν, σα να μας επαληθεύει: «Και πάλι εδώ, χωρίς ταινία εδώ και 10 χρόνια, σε μια εποχή που το σινεμά έχει πραγματικά αλλάξει σε σχέση με πριν 10 χρόνια. Είναι κάπως σα να εισέρχομαι σε ένα άγνωστο δάσος όπου όλα μοιάζουν κάπως ασαφή. Δύσκολο ακόμα και να ορίσεις πώς είναι πια το οικοσύστημα. Και η ισχύς του διαδικτύου ουσιαστικά οδηγεί τα πάντα, είναι η σπονδυλική στήλη. Είναι ένα νέο γήπεδο, αισθάνομαι. Αλλά η ιδέα της δημιουργικότητας είναι απαράλλακτη. Οι κανόνες είναι κάπως διαφορετικοί αλλά οι βλέψεις ίδιες. Πώς πλοηγείσαι σε κάτι τέτοιο;» διερωτάται.

Κάνε ταινίες Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν, τα υπόλοιπα θα τα μάθουμε στον δρόμο.