11:38
12/11

62o ΦΚΘ: Η «Αγέλη Προβάτων» θα ήθελε να είναι μια καινούργια «Άγρια Συμμορία»

Μια περίπτωση τοκογλυφίας που θα πάρει τη μορφή μιας άγριας εκδίκησης είναι στο επίκεντρο του σκηνοθετικού ντεμπούτου του Δημήτρη Κανελλόπουλου. Αλλά στην εκτέλεση, τα πράγματα πηγαίνουν στραβά.

Από τον Χρήστο Πολίτη

Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, ο Θανάσης αδυνατεί να ξεπληρώσει το χρέος του στον Στέλιο, από τον οποίο έχει δανειστεί χρήματα. Το ίδιο και αρκετοί άλλοι, οπότε αποφασίζουν να διαπραγματευτούν με τον Στέλιο μια ευνοϊκότερη ρύθμιση. Όμως, ο τοκογλύφος στέλνει δυο «καλά» παιδιά να τους τρομάξουν και τα πράγματα πηγαίνουν όσο στραβά δεν υπολόγιζε κανένας.

Ο Δημήτρης Κανελλόπουλος επιλέγει στην πρώτη του μεγάλου μήκους δουλειά να καταπιαστεί με τα δεινά της ελληνικής επαρχίας, όπου ισχύει το ρητό «μικρό χωριό, κακό χωριό», αλλά το κάνει χρησιμοποιώντας τα περισσότερα κλισέ στοιχεία, που ακόμα κι αν δεν έχεις μείνει ποτέ εκεί, τα γνωρίζεις ήδη. Οι παράνομες σχέσεις, η φιλήσυχη ζωή με τις «απαραίτητες» παρανομίες, η διάθεση του «τσαμπουκά» με την παραμικρή αφορμή.

Ο Δημήτρης Λάλος, πρωτοστάτης στην «Αγέλη Προβάτων» είναι ο Θανάσης, ένας τύπος με αρχηγικές τάσεις, που όταν καταλαβαίνει πως δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με τον τοκογλύφο από τον οποίο δανείστηκε χρήματα, πείθει κι άλλους τέσσερις να του προβάλλουν ανίσταση για να κερδίσουν ευνοϊκότερη ρύθμιση.

Ο τρόπος με τον οποίο ο Λάλος κατευθύνεται σε αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας, γιατί στην επαρχία ο «ντόπιος» κερδίζει, από τον Κανελλόπουλο είναι εν δυνάμει λάθος αφού κουβαλάει έναν θυμό, που κατά τόπους τον εκθέτει στη διάρκεια του φιλμ, τον κάνει να μοιάζει ανεξήγητα δοσμένος στην κακή του πλευρά.

Από την άλλη, η καρικατούρα του Άρη Σερβετάλη, του φιλήσυχου μπακάλη, που θα μπει κι αυτός στο «κόλπο», αλλά και το σφρίγος του νεοφερμένου Λευτέρη Πολυχρόνη, που υποδύεται τον προστάτη του τοκογλύφου, που θα έρθει να τους τρομάξει είναι οι μικρές ανάσες του φιλμ και λειτουργούν ομαλά στην εξέλιξή του.

Κι εκεί που μια τέτοια ιστορία, ακόμα και με κλισέ τρόπο οδηγείται σε ένα λυτρωτικό κρεσέντο εκδίκησης, το φινάλε, εκεί που η δράση κορυφώνεται, μοιάζει αρκούντως αστεία. Το παιχνίδι του ποντικιού και της γάτας αλλάζει χέρια, όταν πιάνουν τον διώκτη τους και απειλούν να τον σκοτώσουν.

Δεν είναι το αποτέλεσμα της ιστορίας που κάνει την «Αγέλη Προβάτων» να μοιάζει αδύναμη, είναι η αστοχία να συνδέσει την πλοκή με τη δράση, να βρει το σωστό πάτημα για να μπορέσει να αναπνεύσει, καταλήγοντας να μοιάζει παγιδευμένη ανάμεσα σε ακατανόητες σιωπές και αχρείαστα και αμήχανα κυνηγητά.

Χαμένη ή όχι ευκαιρία, η «Αγέλη Προβάτων» μοιάζει σίγουρα μια προσπάθεια που θα μπορούσε να πει περισσότερα, ακόμα και σε μικρότερη διάρκεια. Υπερφιλόδοξο για τα μέτρα του, αδύναμο στις προεκτάσεις του, ακόμα κι αν ήθελε να μοιάζει με ένα σκονισμένο νεο-γουέστερν στην αθάνατη ελληνική επαρχία, πέτυχε να κάνει ένα μικρό πρώτο βήμα, κι ας είναι αυτή μονάχα η αρχή για τα επόμενα.